Afscheid

      Geen reacties op Afscheid

Mijn leven Als Rpèr iss er een van kleine stapjes achteruit en afscheidnemen. Accepteren en weer opbouwen.
Wat het zo lastig maakt is dat dit proces elke keer weer terugkomt.
Steeds komt er weer een moment dat ik ontdek dat iets niet meer lukt of voor mijn eigen veiligheid, niet meer verantwoord is.
Dan stap ik in het proces dat afscheid nemen heet.
Afscheid nemen van iets wat ik niet meer op deze manier kan doen.

Ik heb al heel vaak afscheid moeten nemen, maar wat mij het meest is bijgebleven is het lezen.
Ik ben altijd een enorme boekenwurm geweest. Ik las alles wat ik maar in mijn handen kon krijgen.
En ik weet nog dat ik dacht; Als ik op het punt kom dat ik niet meer kan lezen, wat dan? Dan neemt RP iets van mij af wat ik het liefste doe.
Dit was voor mij echt een schrikbeeld.

Op een dag moest ik een telefoonnummer opzoeken in het telefoonboek. Ik sla het boek open, en zie alleen maar witte bladzijden!
Ik dacht echt dat ik gek was geworden, tot heel langzaam het besef kwam dat het die verdomde RP was, en dat het moment nu dus echt daar was.
Ik heb het telefoonboek van mij af gegooird, geschreeuwd en gehuild.
Dikke paniek dus, want wat nu?

En toen stapte ik in het proces accepteren.
Tja, en dat klinkt dan zo eenvoudig, maar is zo verdomde moeilijk. Vooral omdat ik in die tijd nog geen flauw idee had van de mogelijkheden die er inmiddels zijn.
Het accepteren gaat met vallen en opstaan. Inmiddels heb ikhet redelijk onder controle, het is immers niet anders?
Jaja, mijn verstand weet het, maar mijn gevoel zegt soms nog wel eens iets anders!

Dan begint de zoektocht naar oplossingen, nieuwe dingen en mogelijkheden.
En die zijn er gelukkig volop.
Inmiddels heb ik dus een computer met spraaksoftware, dus daar valt heel wat te lezen.
Ook heb ik de luisterboeken ontdekt. Een uitkomst, dacht ik!
Heel lang heb ik op deze manier gelezen, met een soort diskman op schoot en een koptelefoon op mijn hoofd.
Lekker lui op de bank of stoel luisteren naar een mooi of boeiend verhaal.
Maar al vrij snel kwam ik er achter, dat dit niet echt de oplossing was voor mij.

Ik miste het boek, het gevoel van papier in mijn handen. Het luisterboek is zo passief, en je bent zo afgesloten van je omgeving.
Daarbij kwam dan ook nog eens, dat het zo ontspande dat ik regelmatig is slaap viel, en als ik dan wakker werd moest ik eerst weer gaan zoeken waar ik was gebleven!
Na een lange zoektocht en met hulp van Bartimeus, heb ik braille leren lezen.

Dit is ontzettend moeilijk maar een echte uitdaging.
Ik kreeg weer het gevoel van kind zijn. Van nul af aan beginnen met leren lezen.
Toen ik alle letters had geleerd en veel had geoefend kon ik aan mijn eerste boek beginnen.
En dat werd; Jip en Janneke!!!

Heerlijk, wat een verademing, lekker weer een boek op schoot, en het gevoel hebben dat je zelf weer leest.

Dus zo belandde ik in de opbouwende fase.

Natuurlijk zijn er nog vaak momenten dat ik baal.
Reclamefolders, rapporten van de jongens, tja, dat blijven dingen die er echt niet zijn in Braille, of luisterversie!

Maar uiteindelijk krijgt het verhaal dan toch weer een positieve wending.
Ik heb afscheid genomen van het echte lezen, dat was moeilijk, maar uiteindelijk heb ik er wel weer iets voor teruggekregen.
Mijn zlfstandigheid….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *