Blind, maar toch een beelddenker!

      Geen reacties op Blind, maar toch een beelddenker!

Een van de voordelen van Rp, ja, echt, die zijn er!, is dat je geboren wordt met licht in je ogen.
Ik weet dus heel goed hoe alles om mij heen eruit ziet.

Heel langzaam gaat het zicht achteruit, en glij je zo door in het niet zien.
Dit betekend dat veel dingen gewoon op de automatische piloot gaan.

Het gekke is dat ik dus gewoon in beelden denk en droom!
Als ik van iemand een bos bloemen krijg, kan ik daar echt van genieten!
Ik kijk dan vaak in de richting waar ze staan, en in gedachten zie ik dan ook echt een mooie bos bloemen, inclusief kleur en vorm!
Dit is in heel veel gevallen zo, maar het is ook wel eens zo, dat ik een totaal verkeerd beeld bij iets heb!
Dit is dan vooral zo bij dingen die ik nooit gezien heb, maar waarvan ik denk dat ik het wel weet.
Doordat ik niets zie, heb ik een groot inlevingsvermogen, en een goed gehoor.
Als ik mensen spreek die ik nog nooit heb gezien, ga ik op de stem af, en op wat mijn gevoel mij ingeeft.
Daardoor denk ik een beeld te hebben van hoe iemand eruit ziet.

Een tijd geleden was ik met een vriendin bij een arts.
Een hele prettige man, met een zwoele lage stem, en grote handen!!!!!

Toen we naar buiten liepen zei ik tegen mijn vriendin: {Nou, volgens mij ziet de man er geweldig uit}
Mijn beeld bij deze man was een groot, breed postuur, donkere haren, dus leuk!
Mijn vriendin barst in lachen uit en verteld mij dat het een heel klein, kaal mannetje is!
Ai, jammer hoor! Ik had liever het beeld gehouden wat ik voor ogen had!

Een bijkomend voordeel voor de mensen om mij heen is, dat ik ze nog steeds zo voor me ziehoe ze waren toen ik de laatste keer een echt goed beeld van ze had.
Jaren geleden dus!
Ooit zat ik bij een voorstelling van paul de Leeuw, waarin hij mij vroeg,welk beeld ik bij hem en Cor had!
Ik vertelde dat ikze voor het laatst goed gezien had toen ze een jaar of 10 jonger waren!
De opmerkingen over dat hij er nog steeds zo uit zag en Cor erg oud was geworden, waren natuurlijk niet van de lucht.

Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe het zou zijn, als ik weer zou kunnen zien!
Ik denk dat het enorm schrikken is. Ik weet niet of ik mezelf na al die jaren wel wil aankijken in de spiegel!
Wel ben ik heel nieuwschierig naar mijn kinderen, die ik voor me zie alskleuters, en inmiddels zijn dat echte pubers!
Die moeten vaak ook erg lachen, als ik me dit soort dingen afvraag, en ze waarschuwen me ervoor dat hun vader toch echt wel heel erg veranderd is!

Wie weet komt het ooit nog eens zover, want de ontwikkelingen volgen elkaar razendsnel op op dit moment!

Dus u bent gewaarschuwd: Kom ik u een keer tegen en begin ik spontaan te lachen, dan is de kans groot, dat ik weer kan zien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *