Een wandeling met Amy vol hindernissen

      Geen reacties op Een wandeling met Amy vol hindernissen

Het is mooi weer buiten, dus ik had zin om lekker met Amy naar buiten te gaan.
Jas en wandelschoenen aan, riem pakken en Amy roepen.
Als een speer komt ze bij me, da`s gek, doet ze anders nooit!
O wacht, ik heb alleen de riem in de hand en geen beugel, haha, slimme meid!
Jammer Amy, gefopt, de beugel gaat toch echt om.
Hup naar buiten de frisse lucht in.

Het eerste stuk gaat prima, lekker even aan de lange riem lopen en haar behoeftes doen.
Ik doe de beugel weer om en besluit om even een andere route te nemen.
Oke Amy, we gaan links!!!
Nee niet rechtdoor…keren en opletten.
Vooraan en nu dus rechts…
Verdorie weer rechtdoor, dus hup weer keren, vooraan en nu dus weer links.
Madam heeft er duidelijk geen zin in en loopt weer rechtdoor!!!!!!
Frustratie…
En hup, weer keren, vooraan, en nu dus weer rechts.
Inmiddels loopt er een schoolklas achter mij aan, en ik hoop vurig dat ze het nu wel goed doet.
En ja hoor, ze vind de afslag, pffffff.
De rest van de route gaat goed, tot we vlak bij huis zijn.
Ik hoor een hoop lawaai.Ik had al begrepen dat ze bij onze achterburen aan het issoleren waren, en wist wel wat dat lawaai betekende.
Maar verder geen idee.
Vol spanning loop ik verder, het horen vergaat me volledig, wat een herrie.
Amy aarzelt, ik geef haar het commando zoek vooraan.
Ze loopt een stukje door en dan kunnen we echt niet verder.
Oke, keren dus, dat gaat goed want dat hebben we vandaag al eerder gedaan.
Zoek de stoep gaat ook goed, maar dan wil ze naar de overkant van de weg op de stoep.
Nee, nee, Amy, rechts, vooraan, en zoek de stoep.
Weer een aarzeling, maar an gaat ze toch over de weg.
Volgens mij hoor ik inmiddels ook een auto uit tegenovergestelde richting, maar die staat geloof ik stil.

Naast het het obstakel op de stoep staat ook nog een busje op de weg, dus we lopen echt midden op de weg.
Gelukkig wonen we in een rustig dorp, en word er hier niet hard gereden…
Ik merk aan Amy dat ze het heel spannend vind, en door het lawaai kan ik haar ook niet goed haar commando`s geven.
Door alle spanning ziet ze helaas de spiegel van de bus over het hoofd, maar ik heb hem gevonden!
Uiteindelijk gaat ze keurig naar rechts, en blijft met haar voorpoten op de stoep staan, zodat ik weet dat ik de stoep weer op kan.
Nog een klein stukje en ja hoor, dan zijn we weer veilig thuis.

Tjonge wat een inspanning voor ons allebei.
Eigenlijk hoop ik stiekem dat ze er morgen weer staan, zodat we nog een keer flink kunnen oefenen.
Ik weet nu wat ik kan verwachten, en kan Amy dan ook iets beter corrigeren.
Goede oefening voor ons allebei, en een teken dat Amy weer even iets alerter moet worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *