Het hebben van een geleidehond is geweldig….toch?

Ja, het hebben van een geleidehond is geweldig, maar soms, heel soms, is het even iets minder leuk!

Dan lig ik vanmorgen dus heerlijk warm in mijn bedje en hoor ik het buiten pijpestelen regenen…
Potverdorie, dan moet ik dus toch mijn warme bedje uit en amy uit gaan laten.
Die arme schat kan er tenslotte ook niets aan doen dat het zo`hondeweer is!

dus hup, warm aankleden, een paraplu kunnen wij, geleidehondgebruikers, niet meenemen. In de ene hand de beugel, in de andere hand de stok.
Stok thuislaten zou kunnen, maar dan is een paraplu zo`n onhandig gevaarte als je de riem en beugel los moet maken om Amy vrij te laten.
Een regenpak dan Maar? Wat een gedoe, en die moet ik trouwens eerst nog kopen!
Oke, warm aankleden dus. Waterdichte schoenen, broekspijpen opgerold tegen alle plassen, capuchon op en gaan.

Tja, en dan loop ik in de regen, en voel ik me zeer onthand.
Ik zie niet alleen niks, maar door die akelige capuchon hoor ik ook nog eens een keer niets!
Nu kan ik me een beetje verplaatsen in mensen met het Ushersyndroom die dus altijd niets horen en zien.
Dan realiseer ik me weer, dat ik nog van geluk mag spreken, dat ik thuis mijn capuchon weer af kan doen, en dan gelukkig alles nog kan horen.

Dus niet zeuren en nog even een extra rondje, nat ben ik per slot van rekening toch al, en ik stamp vrolijk verder door de plassen, die Amy helaas niet omzeld.

En Amy? Die huppelt vrolijk door de regen en heeft helemaal geen haast.
Hoezo hondeweer?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *