Hoe ik de kermis ervaar…

      Geen reacties op Hoe ik de kermis ervaar…

afgelopen weekend was er bij ons in het dorp kermis, of zoals dat hier heet de Septemberfeesten Toch altijd weer een hele happening. met veel vaste tradities.

Ik heb er jarenlang enorm van genoten, zeker toen de kinderen klein waren.
Op vrijdagmiddag, vaste prik, naar de kermis met ons allen met de gekregen vrijkaartjes en bonnetjes voor patat met een frikandel.
Heerlijke tijden waren dat.
Dan op zaterdagmiddag de optocht beleven, en heel vaak deden onze jongens ook nog mee.
Daarna de prijsuitreiking en natuurlijk weer die kermis op.

Nu zijn de jongens groot en gaan ze hun eigen weg.
En wij ook….

Eigenlijk vind ik het stiekem wel prettig dat ik niet meer verplicht die kermis op moet.
Want, mijn hemel, wat is het daar een herrie, en het lijkt wel of het elk jaar harder gaat met de muziek…of zou dat met de leeftijd te maken hebben??!!
Doordat ik alles op gehoor doe is het erg moeilijk communiceren op de kermis, en het gebeurd dan ook regelmatig dat er iemand voorbij komt die ons groet, maar waar ik geen idee van heb wie het is.
Dit kost ontzettend veel energie en concentratievermogen.

Dus, nu gaan we alleen nog als wij daar zin in hebben.

Nou, en die zin is er heus nog wel hoor.

De zaterdag is onze kermisdag.
Dat begint met de optocht.
Lekker wandelen naar het dorp, en in de drukte en gezelligheid genieten van de optocht.
Ja hoor, ik kan daar echt van genieten.
Mijn man brengt een live verslag uit van wat er allemaal voorbij komt, en in gedachten maak ik daar dan een plaatje bij.
En ik geniet van de muziek en de vrolijkheid om mij heen.
Meestal is het hier met de kermis prachtig weer en pikken we nog even een terrasje, tot de optocht nog een keer voorbij komt.

Dan gaan we op naar het kermisterrein.
Even een rondje kermis en dan op naar de tent, waar de prijsuitreiking van de optocht plaats vind.
Eerlijk gezegd is die prijsuitreiking maar bijzaak voor ons hoor!
We spreken altijd af met een groep vriendinnen met aanhang, en in de loop van de middag sluiten er zich steeds meer mensen aan.
Ik ben op zo`n middag enorm blij met mijn vriendinnen, die precies aanvoelen hoe ik dit ervaar.
Enorm harde muziek, en veel geschreeuw en gelach van mensen.
Als er spontaan iemand tegen mij begint te praten, heb ik soms geen idee dat ze het tegen mij hebben.
Ik zie tenslotte niet of ze mijn kant uitkijken!
Met meerdere mensen tegelijk praten is vaak ook erg lastig, en als er iemand aansluit die enthousiast, hallo, roept, heb ik vaak geen benul wie het is.
Maar goed, met behulp van mijn vriendinnen, voel ik me toch prima thuis in al die herrie.

Na een aantal uurtjes heb ik het dan ook wel weer gehad, en lopen we nog even de kermis over.
Even wat eten, pffff, hier is het een stuk rustiger en kan ik eindelijk een gewoon gesprek voeren.
Nou ja, gewoon,….
De meeste mensen zijn zo in de olie dat er weinig zinnigs meer uitkomt, maar dat is natuurlijk enorm lachen.

Even rondkijken of de kids nog ergens lopen want die zijn natuurlijk ook heerlijk gebruik van de situatie aan het maken.
{Als ik mijn geld opheb, kan ik rustig aan papa of mama wat vragen, want die weten toch niet meer wat ze doen} en {Jullie gaan mij niet opzoeken en rare dingen naar mij roepen} zijn uitspraken die we dan geregeld aan moeten horen!

Vervolgens nog even zuurstokken, suikerspinnen en oliebollen scoren, en dan snel naar huis.

Thuisgekomen ploffen we op de bank en wachten we nog even tot iedereen weer veilig thuis is.

Het nadeel is dat ik echt een paar dagen nodig heb om weer bij te komen van alle inspanningen die een kermis mij kost, maar o, wat heb ik dat er graag voor over.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *