Mijn Ameland beleving.

      Geen reacties op Mijn Ameland beleving.

Vorige week ben ik een weekendje naar Ameland geweest, en wat was het heerlijk. We hadden het zo getroffen met het weer. Toen we vrijdag weggingen was het warm. Op de boot konden we heerlijk op het dek in de zon zitten. Het was windstil en ik kon niet voelen dat de boot aan het varen was.

Heerlijk genieten dus, een nadeel voor mijn gehoor….. ik kon zelfs het water niet horen kabbelen!

Eenmaal op het eiland snel ons appartement opgezocht. Dan kom ik dus binnen in een totaal vreemde omgeving, an ga ik eerst op de tast de hele kamer rond. Alles voelen en overal aanzitten. Dat is weer een voordeel, want de kinderen heb ik altijd geleerd dat ze moeten kijken met hun ogen en niet met hun handen, haha!

Even wennen dus aan de nieuwe omgeving, maar als ik eenmaal weet waar alles is, en ik de afstanden een beetje weet kan ik al snel mijn weg vinden.

Toen op naar het strand, en zodra we de duinen overkwamen, wist ik, ja hoor dit is mijn beleving van strand en zee.

Zand onder mijn voeten, het gekraak van schelpen onder mijn schoenen, het ruizen van de branding en het kapotslaan van de golven op het strand. Af en toe een zeemeeuw die overkomt en voor de rest….rust, stilte en dus vooral enorm genieten!

Op dag twee zijn we naar het strand van Hollum geweest, waar de paardenreddingsbrigade in actie kwam. In 1979 zijn daar de paarden verdronken, en zijn ze gestopt om op deze traditionele manier uit te varen met de reddingssloep. Vanaf 1988 gaan ze puur voor het toerisme weer af en toe op de oude manier laten zien hoe het toen ging.

Het was ontzettend druk, maar we hadden een prima plek boven aan de duinen.

De paarden met boot kwamen aan vanuit het dorp, en iedereen raakte enorm enthousiast bij het zien van de eerste glimp.

Ik werd enthousiast van het geluid van de paardehoeven en het ratelen van de rupsbanden van het onderstel waar de boot op stond. Precies op de plek waar wij stonden kwamen ze langs ons heen. De duinen op, de duinen af en over het strand richting het water.

Daarna was het voor mij natuurlijk niet meer zelf te volgen wat er allemaal gebeurde, maar met de uitleg van mijn man, kon ik mij er een prima beeld van maken. En ik was net zo entousiast als de rest toen de boot eenmaal in het water lag, en de paarden er weer uitkwamen. Ondanks het niet zien, toch een enorme beleving.

De laatste dag gingen we `s morgens nog even naar het strand. Er stond een enorm harde wind, en het was koud. Maar dat machtige geluid van wind, water en golven is zo intens! Heerlijk.

Wachtend op de boot ging onze auto af en toe wat heen en weer door de wind, en vroeg ik me af hoe het op de boot zou gaan.

Het was enorm druk. Door de harde wind en de kou zaten we deze keer niet op het dek maar in het restaurant.

Een Inmens lawaai van al het   gekakel van alle mensen dwars door elkaar heen, het gekletter van bestek op borden en kopjes op schoteltjes, blaffende honden en huilende of gillende kids  maar wel heel gezellig. De boot ging wel behoorlijk op en neer en heen en weer, maar ik had er gelukkig geen last van. Eigenlijk wel lekker dat gedein….

De terugweg in de auto heb ik het grootste gedeelte met mijn ogen dicht gezeten. Terugdenkend aan alle leuke en intense momenten. Maar ook om mijn ogen rust te geven. Ondanks dat ik niet veel meer zie, probeer ik toch altijd de geluiden te volgen met mijn ogen, en de invloed van licht is ook erg groot. Vermoeide, prikkelende ogen, en een wat zanderig gevoel zijn dan het gevolg.

Maar ach, wat maakt het uit. Ik heb een topweekend gehad, waar ik nog heel lang op kan teren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *