Veel drempels te nemen…

      Geen reacties op Veel drempels te nemen…

Veel drempels om te nemen…
En deze zin bedoel ik niet letterlijk.
Nee, in mijn leven als rpèr heb ik heel wat figuurlijke drempels te nemen.
En denk ik er overheen te zijn is er al weer een nieuwe.
Mijn allereerste drempel was volgens mij toch wel een stok aanschaffen, en hem vooral ook mee te nemen!
Op een gegeven moment kon ik eigenlijk niet meer zelfstandig naar buiten zonder overal tegenop te botsen.
Tja, en nu dan, vroeg ik mij af?
Tot het een keer regende en ik mijn zoontje van school moest halen.
Op de terugweg was het droog en had ik de plu ingeklapt.
He, dat was handig, want die kon ik mooi gebruiken als een soort stok, en niemand die vreems opkeek….
dus vervolgens ging ik de deur niet meer uit zonder mijn parapluutje!
Maar ja, als de zon dan volop schijnt is het toch wel een beetje vreemd om een paraplu bij je te hebben.
Dan toch meer weer eens zonder proberen? Nee, dat was echt geen optie meer.
Maar een stok?
Nee, echt niet, want dan kan iedereen zien dat ik slechtziend ben, en dat wil ik niet, daar ben ik nog niet aan toe, hoor!

Maar uiteindelijk kon ik er niet meer onderuit, ik moest er toch echt aan geloven.
Die allereerste keer weet ik nog zo goed…
Ik moest de deur uit en daar begon het getwijfel.
Stok wel mee, of toch maar niet?
Kom op, zei ik tegen mezelf, gewoon doen, je hebt geen keus.
Oke, vooruit dan maar.
Ik de deur uit met de stok strak naast me, want niemand hoeft hem te zien, toch?
Voorzichtig iets opzij om te voelen, en hup, weer strak naast me.
Op de terugweg, bleek er een fiets middenop de stoep te staan.
Uit de verte hoorde ik iemand roepen; Pas op Joke, blijf staan, ik kom eraan.
Huh? Was dat tegen mij?
De moeder die bij die stem hoorde, kwam aangerend, en zei; Er staat een fiets middenop de stoep, wat kunnen mensen toch dom zijn. Kom ik help je er even omheen…..

Eerst voelde ik mij zo opgelaten, maar toen ik erover na ging denken, was ik eigenlijk heel blij en opgelucht.
Door mijn stok hebben mensen inderdaad door dat ik weinig of niets zie, maar daardoor is er dus wel meer begrip en zijn de mensen enorm behulpzaam!
De volgende dag hing er een briefje op school met de vraag of iedereen zo vriendelijk zou willen zijn om de fietsen aan de andere kant van het hek te zetten, zodat ik er geen last van had!
helemaal geweldig.

Vanaf die dag ga ik nooit meer de deur uit zonder mijn stok, en ik denk no heel vaak terug aan die stap die ik nam en die ik eigenlijk veel eerder had moeten nemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *