Mijn samenloop voor hoop beleving

Het weekend van de Samenloop voor hoop Bronckhorst is weer voorbij. Wat een geweldige ervaring. Maandenlang zijn we bezig geweest met de voorbereidingen en acties om geld in te zamelen. Gezellige bijeenkomsten, soms pittige vergaderingen, maar vooral veel lol. Ik heb enorm uitgekeken naar het weekend zelf, en wist niet zo goed wat ik kon verwachten. Als team moesten we natuurlijk 24 uur in estafette wandelen dus dat waren tijden die vaststonden. Maar daar tussendoor? Wij hadden een kraam met broodjes hamburger, snoepzakjes voet en nagelverzorging en een prijsvraag, dus ddaar moest ook continu geholpen worden. Maar ja, dit was voor mij niet echt mogelijk. Dus tussen het wandelen door maar een beetje zitten en kletsen. Luisteren naar alles wat er om me heen gebeurde en genieten. Entertainment was er ook volop en daar kreeg ik wel het een en ander van mee tijdens het wandelen. Er deden 44 teams mee, en die hadden allemaal een kraam, ik denk dat ik van meer dan de helft niet weet wat ze deden. Af en toe ving ik iets op van iemand die bij een kraam was wezen kijken, en af en toe ging ik met iemand mee, om ergens iets te eten of drinken te scoren. En toen de kaarsenceremonie! Een indrukwekkend deel van het weekend. Een ceremonie om mensen te herdenken en gedenken, die de strijd tegen kanker hebben verloren of er nog middenin zitten. Honderden kaarsen waren aangestoken rondom het veld, er was muziek en zang en er werden gedichten en verhalen voorgelezen. Voor mij was dit echter niet zo indrukwekkend als gedacht. Doordat ik niet zie wat er gebeurd mis je al een groot deel. Omdat ik alles op gehoor doe, hoor ik soms veel te veel en ben snel afgeleid door omgevingsgeluiden. Voor ons stonden twee mensen in motorpak en bij elke kleine beweging kraakte het enorm. Irritatiefaktortje! Ergens achter ons waren een aantal mannen met hele andere dingen bezig entijdens de minuut stilte dachten die gewoon door te kunnen kletsen. Dan ben ik zo afgeleid dat ik eigenlijk mijn concentratie voor het geheel helemaal kwijt ben. Wel jammer, want het was prachtig opgezet. Er waren veel emoties bij de aanwezigen, maar zelf heb ik het redelijk nuchter beleefd. Ik hoop dat er opnamen zijn gemaakt zodat ik het thuis, als ik alleen ben eens rustig na kan luisteren, ik denk dat het dan bij mij pas binnen komt. De nacht was een ervaring op zich. Gewikkeld in een slaapzak, liggend in een stoel, proberen wat uurtjes rust te pakken. Maar dat valt niet mee als je zo gefixeerd bent op geluid. Het was een vermoeiende nacht maar ik heb ook veel lol gehad. Een jochie dat om half 4 in de nacht aan onze kraam stond en vroeg of we nog open waren want hij wilde snoep! Een man die om een uur of 5 in de nacht vroeg wanneer we weer hamburgers gingen bakken. Wandelaars die voorbij kwamen, zagen dat er bij onze kraam wat lagen te slapen, en vervolgens keihard riepen: WAKKER WORDEN. Vanaf een uurtje of 6 kwam er bij ons weer wat leven in de brouwerij en om half 8 hebben we genoten van een heerlijk ontbijten. Nog een keer wandelen, beetje kletsen, genieten van de zon, en merken dat iedereen er langzamerhand een beetje doorzit. Om half 3 moesten alle teams zich verzamelen om gezamenlijk het laatste half uur te lopen. Pfff, dachten we klaar te zijn moeten we nog een half uur! Maar wat een feest, er werd carnavalsmuziek gedraaid, publiek stond langs de kant om ons aan te moedigen, en er werd gezongen en gedanst, het leek wel of we allemaal vleugels kregen. Voor de laatste ronde kregen we allemaal een roos, en toen de sluiting. Dit was voor mij, en ik geloof voor ons hele team, het grootste kippenvel moment. De mooie woorden van de voorzitter, burgemeester en coördinator van het KWF. Het bekendmaken van het voorlopige eindbedrag, maar liefst 92.000 euro!!!!! En als allerlaatste, het optreden van het duo buitengewoon met het samenlooplied: Geloven in het wonder. De tranen kwamen en waren niet meer te stoppen. De emoties, de vermoeidheid, en het voldane gevoel dat we het hadden volbracht. Geweldig om daar tussen ongeveer 1000 lopers te staan die allemaal meezongen, en daar een deel van te mogen zijn. Het was een weekend om nooit meer te vergeten. Inmiddels gaat mijn leven weer verder, maar de mensen voor wie we dit gedaan hebben gaan verder met hun strijd. De herinneringen blijven voor altijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *