Sociale beperkingen.

      4 Reacties op Sociale beperkingen.

Sociale beperkingen.

Een van de vervelendste dingen van een visuele beperking hebben is dat het op sociaal gebied toch ook best veel beperkingen opleverd. Het leverd soms hilarische situaties op, maar het voelt toch ook best ongemakkelijk. Denk je eens in dat je in een kamer vol visite zit. Iedereen kletst met elkaar en het is een enorm geroezemoes. Als er dan iemand tegen mij begint te praten en ze noemt niet mijn naam, dan heb ik vaak geen idee dat er tegen mij word gesproken. Met als gevolg dat het gesprek eenzijdig blijft of misschien dat ik het toch door krijg maar dan eerst moet vragen of ze het tegen mij heeft. Oogcontact is in veel situaties zo gewoon en vanzelfsprekend dat ik vaak veel dingen mis. Een blik vanaf de andere kant van de kamer dat je elkaar begrijpt bijvoorbeeld. Ook gaan grapjes vaak langs mij heen. Iemand verteld iets heel serieus maar wel met een lachend gezicht. Dit is vaak een van de vervelendste dingen. Ik ga daar dan vaak serieus op en en dan moet mij eerst uitgelegd worden dat het een grapje was. Meestal lach ik uiteindelijk wel mee, maar toch vaak als een boer met kiespijn. Een gesprek beginnen in gezelschap is ook een lastige. Wanneer heeft iemand tijd en aandacht? Onderbreek ik niet midden in een gesprek? Lastig. Nog een leuke, mensen die je een hand willen geven, maar niets zeggen…vaak voel ik het wel aan en steek ik mijn hand ook uit, maar ik kan het ook wel eens mis hebben, en dan zweeft mijn hand voor niets in de lucht. Nu probeer ik meestal te vragen of ze mij een hand willen geven, als ik dat durf. Het meest handige is dat de desbetreffende persoon die bij die hand hoort even zegt dat hij mij een hand wil geven. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat het voor veel mensen lastig is om iemand met een visuele beperking te benaderen. Mijn advies: Doe het alsjeblieft wel, want wij kunnen het vaak niet uit ons zelf, en daardoor word ons wereldje soms wel erg klein. Bij twijfel is het beste advies om te vragen wat diegene graag zelf wil. Bijvoorbeeld, wil je dat ik je een had geef? Mijn antwoord zou dan zijn : Ja, want bij ieder ander zou je het ook doen. Ook al is het makkelijker om het over te slaan, toch voel ik me dan een beetje buitengesloten.
Is het dan alleen maar moeilijk en vervelend? Nee hoor, echt niet. Elk nadeel heeft zo zijn voordeel. Als ik geen zin heb om met iemand te praten, kan ik net doen of ik niet door heb dat ze tegen mij praten!!!! Grapje natuurlijk. Maar wat ik wel een groot voordeel vind is dat ik nooit op uiterlijk zal oordelen. Vooroordelen heb ik niet en zo benader ik iedereen hetzelfde en krijgt iedereen bij mij een gelijke kans.

4 thoughts on “Sociale beperkingen.

  1. Nelleke

    Hoi Joke.
    Dit is zo herkenbaar!!! Het kan echt hele lastige maar ook hele leuke situaties opleveren. Je hebt er weer een mooie blog van gemaakt.
    Groetjes.
    Nelleke

  2. necky

    Hallo Joke,
    bedankt voor je duidelijke uitleg,hier heb je als ziende echt iets aan.
    Toevallig kan ik het vanavond in de praktijk al toepassen , bij een eerste ontmoeting met een blinde mevrouw.

    groet, Necky, knuffel voor Amy

  3. Het puntje

    Wat je vertelt is zó herkenbaar. Het kan tot grappige situaties leiden maar leidt nog vaker tot genante en pijnlijke. Het maakt dat onbewust sociale situaties drempels krijgen en als je niet oplet zelfs bergen.
    Zo was ik laatst op een dorpsfeest. wat heb ik me daar een tijd eenzaam gevoeld! Ik ga in “survival mode”, zet mijn extravert-knop aan en grijp iedereen die enigszins bekend voorkomt, aan de arm. ook onbekenden schjnt 😉
    Ieder feest, iedere bijeenkomst, iedere vergadering is weer een drempel over gaan. Dat blijven doen is een must.
    Het maakt wel een stuk makkelijker als mensen naar je toekomen ipv dat ze denken ‘ze weet wel dat ik er ben en we zien elkaar later’. Vaak heb je dan het gevoel dat er bekenden zijn maar het voelt vreemd als ze dan niet even gedag zeggen voordat ze later op de avond een gesprek aangaan. Ook groepsgesprekken zijn ongemakkelijk. Op het verkeerde moment inbreken gebeurd mij vaak.
    Bij begroeting zeg ik altijd “ik steek even mijn hand uit om kennis te maken” en ik zoen de wangen er amicaal op los zodra de stem bekend klinkt. Dat scheelt weer handen zoeken.
    Het blijft lastig. Met stok zijn de mensen veelal voorzichtiger in het benaderen, geven me (teveel) ruimte en dus minder kans op gesprek. Stop ik de stok weg dan begrijpt men weer niet mijn door jou beschreven ‘vreemde’ gedrag.
    Men ziet immers niets aan mij. Mijn ogen staan recht, ik draag moderne kleding en zelfs make up.
    Verborgen handicap, misschien is dat een beter woord voor RP?

    Het Puntje

    Twitter: @Het_puntje
    http://Www.hetpuntje.wordpress.com
    Puntjehet@gmail.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *