Een wandeling met mijn zwarte donderstraal.

Vandaag heb ik dan eindelijk, na 5 weken, weer een klein stukje met mijn zwarte vriendin gelopen. Doodeng ond ik het om na al die tijd weer zelfstandig de deur uit te gaan en volledig te vertrouwen op Amy. Wat een geruststelling was, ze deed het begin nog precies zo als vijf weken geleden. Ik sta klaar met stok, beugel en riem, en roep Amy dat ze hier moet komen, en vervolgens naast moet gaan zitten. En daar ging madam weer, eerst weer weglopen de kamer in, en dan, tergend langzaam weer mijn richting op, net of ze wil zeggen, oke, oke, ik ga wel weer mee. Terwijl, als een van mijn kinderen of mijn man haar roepen om te wandelen, ze niet weet hoe snel ze moet komen!!! Mijn grote zwarte donderstraal! Maar goed, uiteindelijk de beugel om en daar gingen we weer de straat op. En het ging goed. Alsof we het gisteren nog hadden gedaan! Keurig naar links en rechts als ik het aangaf en bij de stoeprand keurig de weg voor mij blokkeren. Niet veel verder kwamen we ons eerste obstakel tegen. Een busje half op de stoep geparkeerd. Natuurlijk zie ik dit niet, maar toen we er eenmaal naast liepen, kon ik aan het geluid horen dat er iets groots naast mij stond, en even later ook voelen!!! Hoogte is een punt waar Amy eigenlijk niet op let, mat als gevolg dat ik met mijn schouder de spiegel van de bus ramde. Ach ja, gelukkig was het niet mijn hoofd en ging het verder allemaal prima. En toch blijft die hoogte een lastig puntje. Nu is het gelukkig al een tijdje droog, maar als het heeft geregend is het geen pretje om telkens die natte takken in mijn gezicht te krijgen. Misschien toch eens de hondenschool bellen voor een extra training. Ik was dolblij dat ik weer thuis was, en heb Amy een flinke knuffel en een heerlijke beloning gegeven. Tenslotte waren we na vijf weken weer veilig thuis na een eerste wandeling.

3 thoughts on “Een wandeling met mijn zwarte donderstraal.

  1. Elise Dolmans - du Pont

    Kan me zo goed voorstellen dat het lastig is voor het eerst weer samen op pad te gaan. Goed gedaan. Beetje jammer van een blauwe schouder morgen. Hihi

  2. Necky van wijk

    Goed, dat jullie weer op pad gegaan zijn,inderdaad lijkt het mij ook lastig, na zo,n lange tijd.In Amy,s kopje zit het nog wel, maar juist om daar op te vertrouwen kost wel even zweetdruppels, en dat niet alleen van de warmte.
    Als de hoogte een probleem blijft, dan toch even bij Wendy, na de vakantie, aan de bel trekken,lijkt mij.Leuk om te lezen dat Amy zo enthousiast is om uit te gaan,blijkt dat ze het prima naar haar zin heeft bij jullie.
    Maar werken hoort daar ook bij!
    Groet, Necky

  3. Nelleke

    Hoi Joke.
    Wat goed dat je weer samen met Amy aan de wandel bent geweest. Ik geloof graag dat dat heel spannend was na 5 weken. Fijn dat het goed gegaan is. En wat lijken die donderstralen op elkaar zeg…..Jet kan dat ook zo doen als ik haar roep om naar buiten te gaan en als de anderen dat doen hoeven ze amper iets te zeggen……tja dat is het verschil tussen alleen maar lol en werken….haha En dat met die hoogte, daar is Jet ook niet zo’n ster in, nou kom ik dat ook niet veel tegen alleen nu af en toe met wat laaghandende takjes. Het lijken wel doodle eigenschappen…..haha Nou meid geniet van je wandelingetjes met Amy en lekker rustig aan opbouwen.
    Liefs
    Nelleke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *