Overpeinzingen

      1 reactie op Overpeinzingen

Vandaag was ik na hele lange tijd weer eens mijn blogs aan het terug lezen. Eigenlijk moet ik dat vaker doen. Ik kwam af en toe blogs tegen waarvan ik dacht, heb ik die geschreven? Alweer helemaal vergeten en soms zijn er ook wel weer dingen veranderd in bepaalde situaties die dan misschien weer eens om een vervolg vragen. Zo las ik weer een blog overdat ik mezelf beperk door niet met het ov te reizen. Gewoon omdat ik dat niet durf. Maar waarom durf ik dat dan niet? Hier heb ik eens een tijdje over na zitten denken, en volgens mij heb ik het antwoord gevonden! Via twitter en facebook lees ik veel belevenissen van anderen met een visuele beperking. Zij reizen wel met het ov, en staan volop in het leven. Hier heb ik enorm veel bewondering voor, maar tegelijkertijd baal ik er dan weer van dat ik dat niet durf. Maar in veel gevallen is het geen vergelijking. Veel van deze mensen stonden volop in het leven, studeerden, werkten en maakten vaak gebruik van het ov. Tot het op een bepaald moment niet meer ging, en ze er voor kozen om verder te gaan met een geleidehond. Op dat moment is het voor hen geweldig om met hulp verder te gaan waar ze zijn gebleven. In mijn geval ligt dit wat anders. Ik kwam tenslotte 23 jaar geleden in de WAO. In die tijd kreeg je niet zoveel begeleiding als nu en waren er ook nog niet zoveel hulpmiddelen. Daardoor kwam ik thuis te zitten. Na heel veel jaren kwam er bij mij een geleidehond en kon ik weer lekker naar buiten. Tja, de nodige wandelingen in de buurt om de hond uit te laten, maar verder kwam ik niet. Eigenlijk is dat ook niet zo gek. Op dat punt in mijn leven was ik thuis met mijn kinderen, studeerde niet, werkte niet en zelfstandig reizen was er al helemaal niet bij. Als ik dit nu allemaal weer op wil pakken gaat me dat ontzettend veel energie kosten en ik denk, nee, weet eigenlijk wel zeker, dat dit niet gaat lukken. Er is in al die jaren zoveel veranderd, dat ik in veel gevallen mij er geen voorstelling meer van kan maken. Als ik wil gaan werken zal ik ook eerst weer een studie moeten gaan volgen. Kortom, dit is voor mij niet meer weggelegd. En vind ik dit erg? Nou, hooguit jammer. Jammer dat er in mijn tijd nog niet zoveel mogelijkheden waren als nu. Spijt? Wel een beetje, maar ik weet ook dat ik er niet meer aan kon doen dan ik toen heb gedaan. Ik ga lekker verder met mijn leventje zoals ik nu doe. Lekker de wandelingetjes in de buurt maken met Amy, lekker bloggen als ik wat te vertellen heb, contact houden met mede rp`ers via de computer. Dus kortom, mijn weg zoeken en vinden vanuit mijn eigen huisje. Met hulp van mijn gezin,vriendinnen.,vrienden en familie!

1 thought on “Overpeinzingen

  1. jokevanrooden Auteur bericht

    Hallo Mirjam, leuk om te lezen dat er meer mensen zijn die mijn blogs lezen. Je geeft aan dat geleide honden er zijn om mijn wereld te vergroten. Dat heeft Amy zeker gedaan. Voor ik haar had zat ik alleen thuis achter de geraniums. Ik was niet in staat zelfstandig de deur uit te gaan. Met Amy lukt dit wel. `ik kan naar buiten wanneer ik wil, kom mensen tegen en voel me lekker zelfstandig. Mijn wereld is, ondanks de kleine wandelingen een stuk groter geworden.. De school waar Amy is getraind weet dat ik niet met het ov reis en ook niet naar winkels ga. Ze staan hier volledig achter en zijn blij dat ik weer lekker de deur uit kan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *