Weerbaar…ik?

      Geen reacties op Weerbaar…ik?

Weerbaarheidstraining…..wat moest ik me daar nu bij voorstellen. Al veel verhalen gehoord van mede revalidanten met ieder hun eigen verhaal. Dan maar er naar toe en het over mij heen laten komen. We hebben een leuke groep en al giechelend van de, toch wel, spanning gingen we richting sportzaal. Daar stonden 3 mannen en een vrouw op ons te wachten die de cursus gaan geven. En dan was er nog een mobiliteitstrainster bij. Een heel gevolg dus. Er werd begonnen met te zeggen dat het om zelfverdediging ging. Aha, daar kan ik me wel iets bij voorstellen denk ik. Het was de bedoeling dat we veel gingen leren, maar er mocht ook gelachen worden,. De eerste oefening was door de ruimte lopen zonder stok. Jaja, 7 blinde en slechtziende mensen en dan kriskras door elkaar lopen zonder te botsen! Maar met een klein beetje sturing van de trainers ging dat best goed. Dan je omver laten duwen en laten weten dat je daar dus niet van gediend bent. Met een zacht stemmetje zeggen dat ik dat niet wil komt niet echt over. Oke, alle moed verzamelen, flink mijn stem verheffenHe, dat wil ik niet, en met mijn handen mijn belager wegduwen. Raar hoor. Samen lachen om de onzin die we soms uitkramen door de spanning en onze stemmen die steeds luider worden. Het bewaken van mijn eigen persoonlijke ruimte, tot hier en niet verder. Kom je dichter bij dan zal ik laten weten dat ik dat niet leuk vind. Jaja, klinkt leuk, maar ik hoop dat ik het in de praktijk nooit nodig zal hebben. Nog vijf lessen te gaan en dan word ik geacht weerbaar te zijn. Jullie zijn gewaarschuwd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *