Even een dagje terug…

      Geen reacties op Even een dagje terug…

Deze week ben ik weer even een dagje teruggeweest naar het Loo Erf. Ik had er heel veel zin in maar zag er ook wel tegenop. Ik ging er naar toe om een goede vriend op te zoeken en lekker te gaan eten, maar vond het ook leuk om nog even een paar trainers en andere revalidanten die ik nog kende op te zoeken. Toch met een beetje buikpijn de taxi in. Hoe zou het allemaal gaan. Eenmaal in Apeldoorn maar gewoon naar binnen gelopen en richting de stamtafel gegaan. Toen ik de hoek omkwam hoorde ik meteen:”Hoi Joke, wat leuk dat je er bent. Hoe gaat het?” Oef, dat was fijn. Gelijk aanspraak en daardoor was het ook makkelijk om aan de stamtafel te gaan zitten. Er zaten verder alleen maar mensen die ik niet kende en tot mijn eigen verbazing hoor ik mezelf zeggen:”Volgens mij ken ik jullie allemaal niet”Hierop ging iedereen zich voorstellen en kwam er een gesprek op gang. Oke, dat soort dingen deed ik niet toen ik hier nog aan het leren was, dacht ik bij mijzelf! Hierna ben ik nog even bij computer langsgeweest en kwam onderweg nog verschillende mensen tegen die ik kende en waar ik even een praatje mee heb gemaakt. Buiten op een bankje nog een poosje met mijn trajectbegeleidster zitten praten. Het was erg leuk om te horen dat ik blijkbaar uitstraal dat het goed met mij gaat. Toen belde de taxicentrale. Of ze mij even een uur eerder dan gepland op mochten halen, omdat ze mijn rit dan konden combineren. Zonder enige twijfel heb ik aangegeven dat ik dat echt niet wilde. Iets eerder is altijd te overleggen, maar een uur ging mij echt te ver. Onderweg naar het restaurant waar we gingen eten hadden we het hier nog over en werd mij even fijntjes verteld dat ik lekker assertief bezig was. En toen ik daar bij stil stond was ik eigenlijk best trots. Een paar maanden geleden had ik dit nog niet durven doen. En bijzonder om te merken dat ik dit soort dingen blijkbaar gewoon doen zonder er bij na te denken. Na een avond met lekker eten en fijne gesprekken weer terug naar het Loo. Nog even aanschuiven aan de stamtafel. Mijn hemel wat een drukte, en nog maar weinig mensen die ik kende. Nog even een praatje gemaakt met iemand van team verblijf die deze week voor het laatst was, en nog een paar mensen. Op een gegeven moment had ik het helemaal gehad. De spanning van de dag, het geroezemoes en de drukte. Iemand vroeg of ik bleef slapen. Ik wist niet hoe snel ik nee moest zeggen! Daar moest ik toch echt niet meer aan denken. Nee, ik heb daar een geweldige tijd gehad en heb er heel veel geleerd, maar mijn tijd daar zit er op. Moe maar voldaan stapte ik na een topavond weer in de taxi. Op weg naar huis, daar waar ik thuis hoor en waar ik mijn nieuwe leven aan het opbouwen ben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *