Op pad met Amy

      2 Reacties op Op pad met Amy

Het afgelopen jaar is er voor Amy ook veel veranderd.In Apeldoorn moest ze de hele dag met mij mee op pad, dus flink aan het werk. Tijdens mijn lessen rustig blijven liggen en tijdens het eten onder tafel. Dit was ze niet gewend, maar na enige tijd wist ze niet beter en ging het allemaal geweldig. In die tijd zijn we veel meer naar elkaar toegegroeid. Onze band werd

steeds sterker. En ik werd steeds zelfverzekerder. Voor Apeldoorn vond ik het lastig om mij buiten met Amy te begeven en mensen tegen te komen. Ik dacht dat ik dan altijd alles perfect moest doen en was onzeker. Dit voelde Amy ook en daardoor werd zij ook onzeker. Geen goede wisselwerking dus. Inmiddels gaat dit echt veel beter. Ik merk dat als ik buiten loop en mensen tegenkom, ik juist trots ben op Amy als het goed gaat. Hierdoor sta ik ook meer open voor reacties van mensen en is het al regelmatig gebeurd dat ik complimenten krijg. Of ik hoor mensen tegen elkaar opmerkingen maken die positief zijn. Ook laat ik me niet meer zo snel afleiden. Als er iemand een praatje wil maken vind ik dat heel erg leuk, maar eerst moet Amy haar werk doen. Mij veilig naar de overkant brengen bijvoorbeeld. En dan heb ik tijd voor een praatje . De hondenschool is inmiddels ook weer langs geweest. Ook zij zien een duidelijke verbetering tussen ons en in ons werk. Maar…..het is en blijft een doodle. Lekker eigenwijs op zijn tijd, en het blijft hard werken. Ze vindt het geweldig om naar buiten te gaan en als ze merkt dat we niet de uitlaatroute nemen maar de andere kant op gaan, gaat ze sneller lopen. Zoekopdrachten zijn haar favoriet, en dan is ze supertrots en blij als ze dat goed doet en een beloning krijgt. Maar owee als we de route een aantal keren hebben gelopen, dan wordt ze gemakzuchtig en moet ik weer even flink aan de teugels trekken. Een stoepje op, acht baasje, je weet toch dat die hier zit? Nee hoor, dat weet ik niet. Dus terug jij en overnieuw. Sjok, sjok, moet dat nu? O, oeps baasje wordt boos dus het is menens. Even weer opletten dus. En dan weer naar huis. Dat is dus echt niet leuk en zo gauw ze dit in de gaten heeft gaat haar tempo flink omlaag. Niet handig want dat loopt niet lekker. Ik verlies dan mijn evenwicht en de afstanden lijken dan allemaal heel anders en is het moeilijk. orriëntatie is dan een beetje zoek. Het zal vast een komisch gezicht zijn om mij zo te zien lopen. Soms probeer ik haar aan te sporen door vrolijk te roepen dat ze VOORAAN moet en TEMPO moet maken. Vast geen gezicht want volgens mij huppel ik er dan ook een beetje bij. En Amy? Die denkt volgens mij: Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

2 thoughts on “Op pad met Amy

  1. Necky

    Leuk, Joke, deze blog over Amy!Sommige beschrijvingen zijn heel herkenbaar voor mij, het hondje kan heel goed duidelijk maken, wat ze wel en niet leuk vindt ,of wat ze wilt.Als pupje van zeven weken wilde ze niet meelopen aan de riem, en zittend met haar gatje op de grond liet ze zich voort slepen,maar verzette geen poot(je).En hield dat echt wel een week vol!
    Heel fijn om te lezen dat jullie steeds meer vertrouwen in elkaar krijgen, en zekerder worden.Ga zo door,met knuffel voor AMY, dat verdient ze zeker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *