Een hele bijzondere week

      Geen reacties op Een hele bijzondere week

Een week met nieuwe en oude ervaringen, maar met heel veel impact. Zondag heb ik voor de eerste keer meegedaan aan een showdowntorrnooi. Heel spannend want ik doe dit pas een paar maanden. Op de vroege zondagmorgen ging ik met de regiotaxi op pad. Gelukkig was het op bekend terrein waar ik ook train. Maar daar was ook alles mee gezegd. Er waren 18 deelnemers van verschillende verenigingen die elkaar eigenlijk allemaal al kenden. Heel spannend om daar in mijn eentje binnen te stappen. Maar na enig aftasten heb ik leuke gesprekken gehad en nieuwe contacten opgedaan. en natuurlijk showdown gespeeld. De meesten speelden competitie dus in de eerste ronde had ik geen schijn van kans. In de tweede ronde kon ik iets meer mijn eigen spel spelen en werden het leuke wedstrijden. Ik ben in elk geval niet met 11-0 van de tafel geveegd. Na afloop gezellig met elkaar gegeten en daarna kompleet gevloerd met de taxi weer naar huis.
Thuis een paar dagen om weer een beetje tot mezelf te komen en op Woensdag begon mijn volgende avontuur.
Met een vriendinnetje van Het Loo erf afgesproken om elkaar weer eens te ontmoeten. Als basis hadden we Apeldoorn gekozen, omdat het daar voor ons is begonnen, het daar veilig en vertrouwd is en ik gelijk ook mijn vriendje op het Loo weer kon opzoeken. Eigenlijk allemaal heel vertrouwd maar ook zo spannend. We hadden afgesproken op het station. Ik met de taxi, zij met de trein. Gelukkig kwamen we gelijktijdig aan en vonden we elkaar, met behulp van de taxichauffeur, snel. Een heerlijk weerzien. Samen zijn we in de bus gestapt op weg naar een lunchroom waar we in onze loo erf tijd vaker waren geweest. Na een heerlijke lunch, een wandeling naar ons hotel. Heel bijzonder, al die vertrouwde plekjes weer tegen te komen die ik met mobiliteit geoefend heb. Na het inchecken in ons hotel, met hulp van vriendelijk en behulpzaam personeel, even bijkomen op onze kamer. En toen, met kloppend hart en trillende beentjes op weg naar het Loo Erf, wat een heel belangrijk stuk van mijn leven is geworden. Gek om weer door die poort te lopen. We gingen op zoek naar een aantal trainers die we graag wilden spreken, en al snel kwamen we veel bekenden tegen. En gelukkig ook mijn vriendje! Het weerzien was geweldig en ook weer zo vertrouwd. Die middag veel mensen gesproken en lekker op ons vertrouwde bankje gezeten met een beker cappucino, wat voor ons een dagelijks ritueel was. ’S Avonds lekker uit eten geweest en daarna op het loo nog een drankje gedaan met wat oud revalidanten die er ook waren. Moe maar voldaan gingen we naar ons hotel, waar we nog lang hebben gekletst en weinig geslapen. De volgende ochtend zijn we weer terug naar het Loo gegaan. Nog een aantal trainers opgezocht, en heel bewust een beetje afscheid genomen van het vertrouwde plekje Ik denk niet dat ik er nog veel zal komen, want inmiddels ken ik er bijna niemand meer. Om 1 uur weer met de bus vertrokken naar het station, waar mijn taxi mij kwam halen. Het afscheid viel me zwaar, omdat we niet bij elkaar om de hoek wonen en we nooit weten wanneer we elkaar weer gaan zien.Het waren twee heel bijzondere dagen. Zo goed om mijn vrienden weer te ontmoeten, Fantastisch om te merken dat we zo vanzelfsprekend weer verder gingen waar we waren gebleven. Alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. Zo waardevol om te merken dat het goed zit. Bijzonder dat het zo’n veilige en vertrouwde plek blijft waar je jezelf meteen weer thuis voelt. Ik vond het heerlijk om er weer te zijn. De veiligheid, het vertrouwde gevoel, de mensen. Dat is wat ik mis, en de invullingen van de dagen, de structuur! Maar wat revalideren betreft, nee, daar ben ik klaar mee. Door daar weer te zijn besef je maar al te goed wat je allemaal hebt geleerd en bereikt. En dat is dan toch weer meer dan je thuis af en toe denkt. Ik kijk er met een goed gevoel op terug en weet weer waar ik het allemaal voor heb gedaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *