Verdwaald

      Geen reacties op Verdwaald

Verdwaald,

Laatst ging ik samen met Amy op bezoek bij een vriendin. De heenweg ging als een speer. Amy had al snel in de gaten waar we naar toe gingen. De terugweg was echter een totaal ander verhaal. Nu ben ik dat wel enigszins gewend. Naar huis is nooit een favoriet commando van Amy geweest. Meestal gaat de rem er dan op. Dat viel deze keer echter wel mee. Maar het was wel een weg met hindernissen. Amy was twijfelachtig en deed soms haar eigen ding. Bij de zebra bleven de auto’s ons maar voorbijrazen. Echt ongelooflijk dat men in Nederland nog steeds niet schijnt te weten dat je voor een zebra moet stoppen als iemand wil oversteken. Uiteindelijk kwam ik aan de overkant. Onderweg naar huis kom ik langs een bos en ik bedacht dat Amy het vast wel zou waarderen als ze even lekker mocht rennen. Eenmaal weer in tuig gaf mevrouw er de brui aan. Ze deed alsof ze nog nooit had gewerkt en of ze op volkomen vreemd terrein was. Uiteindelijk dacht ik te weten waar we waren en gaf haar het commando links, maar mevrouw wilde rechts. Ik heb gewonnen, maar had ik maar naar haar geluisterd. Ik kwam tot de ontdekking dat er iets niet klopte en besloot terug te lopen naar het punt waar het mis ging. Maar probeer dat maar eens te vinden als je niets ziet. Ik was inmiddels in mijn eigen wijk, dus zo dicht bij huis. Na wat heen en weer lopen een voorbijgaande fietster aangehouden om te vragen waar ik was. Ze zette mij weer op het goede spoor. Een honderd meter verder liep ik weer vast. Volgens mijn informatie was ik op de goede weg, maar de signalen klopten niet. Aha, een auto en twee dichtslaande portieren. Joehoe, kunt u mij vertellen waar ik ben? Helaas, ze kwamen een huis bezichtigen en waren niet bekend, maar misschien de makelaar wel. Die zocht mijn adres op op zijn telefoon en liep met mij mee tot het begin van de straat. Dank u wel meneer, maar vanaf hier weet ik het weer. Tja, ik wel, maar Amy dacht daar anders over. Bij het oversteken van de straat naar onze oprit ging er wederom iets mis. Ik had het vrij snel door, maar had geen idee waar ik dan inmiddels weer was beland. Ik liep terug en hoorde de buurman. Hij stopte voor mij om mij voor te laten gaan. Dat was heel vriendelijk, maar ik wilde toch liever weten waar ik was.Tegenover mijn eigen huis dus! Eindelijk, eindelijk kwam ik dan veilig thuis. Een afstand waar ik normaal 20 minuten over doe, had mij nu een uur gekost. Zo zie je maar, als je niets ziet, en ook al heb je een geleidehond, je kunt in je eigen straat nog verdwalen. Gelukkig raak ik niet meer in paniek en kon ik er wel om lachen. Thuiskomen doe ik altijd wel. Maar mijn energielevel was inmiddels wel tot het nulpunt gedaald. En, oja, klein detail, eenmaal thuis gaf ik Amy een koekje en liet mevrouw een bal uit haar bek vallen! Niet zo gek dus dat ze niet zo oplettend was!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *