irritatiefactortje

      3 Reacties op irritatiefactortje

Herkennen jullie dit? Dat iemand met zijn of haar gedrag je zo irriteert dat je de neiging hebt er eens flink wat van te zeggen? Deze week had ik weer eens zo’n situatie. Ik had weer eens een mobiliteitstraining. Oefenen met stoklopen. Ik was dus samen met mijn trainster op pad naar een winkel in de buurt. Tot zover geen enkel probleem. Op de terugweg kwam iemand ons tegemoet lopen. Mijn trainster liep schuin achter mij. Ik hoorde dus iemand aankomen. Ze liep mij voorbij en toen ze ter hoogte van mijn trainster was groette ze! Vaak kan ik mijn gevoelens wel onderdrukken, maar nu werd ik zo boos! Ik stopte en begon mijn ongenoegen te uiten tegen mijn trainster. Het was haar niet eens opgevallen, maar blijkbaar heb ik een gevoelige sensor voor dit soort situaties. Denken mensen nu nog steeds dat blinden ook niet kunnen praten? Ik vraag me werkelijk af wat de gedachtengang van deze mensen is. Begrijp me niet verkeerd, het zijn uitzonderingen, want heel veel mensen zijn juist uiterst vriendelijk. Denken ze echt dat ik niet kan praten, of is het onzekerheid van hun kant? Zijn ze misschien bang om mij uit mijn concentratie te halen? Of is het pure onwetendheid? Is het niets van dit alles dan blijft alleen nog onbeschoftheid over. Ze denken misschien dat ik ze toch niet zie, en dat klopt, maar vergeten ze gemakshalve even dat ik wel oren heb die prima functioneren? Het gebeurd ook met enige regelmaat als ik met Amy in het bos loop. Dan hoor ik een fietser aankomen en dan sjezen ze rakelings langs mij heen zonder iets te zeggen. Meestal laat ik het maar zo, maar soms kan ik me niet inhouden en roep ik iets van ook goedendag, ik schrik me rot! Waarschijnlijk schrikken zij zich op dat moment ook een hoedje omdat dat mens met stok opeens begint te praten!

3 thoughts on “irritatiefactortje

  1. Necky

    Wat fijn, dat wij jouw blogs weer krijgen,wij hebben geen face-book, en lezen graag iets over jou en Amy.
    Ik begrijp jouw irritatie heel goed!

  2. Ingrid

    Ha Joke,
    Zit ik eindelijk op facebook, kijk ik er bijna nooit op, schiet nog niet echt op dus, hahaha.
    Maar fijn dat je hier weer post.
    Ik kan me dat heel goed voorstellen, dat dat soort dingen je frustreren, net of je gewoon niet voor vol aangezien wordt.

    Ik was eens met een vriend, die zwaar gehandicapt was (hij is inmiddels overleden) in een schoenenwinkel. Toen begon die verkoopster over zijn hoofd heen met mij te discusieren welke schoenen hij het best kon nemen. Nou, Karel was dan wel lichamelijk gehandicapt, maar tussen de oren was echt niks mis. Hij heeft daar dus géén schoenen gekocht.

  3. Ferry

    Ha Joke, ik begrijp je frustraties! Het is alleen wel zo dat een verbale groet vaak volgt op oogcontact. Het feit dat zo iemand dus niets tegen jou zegt, hoeft helemaal niks met je handicap te maken te hebben.! Er zijn zelfs mensen die het onbeleefd vinden om gedag te zeggen zonder eerst oogcontact gemaakt te hebben. die zijn bang een ander in zijn of haar gedachten te storen. Ik los dit zelf altijd op door de eerste te zijn die de ander een goeie dag wenst. Misschien kan je er wat mee?

    Groet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *