Bloggen, een schreeuw om aandacht?

      3 Reacties op Bloggen, een schreeuw om aandacht?

Wat maakt bloggen nu zo leuk? En waarom wil ik bloggen?
?
Deze vraag wordt mij wel eens gesteld, en ik stel hem ook wel eens aan mezelf.
Ik vind het gewoon erg leuk om te schrijven. En alsook schrijf vind ik het natuurlijk ook leuk als mensen het lezen. Is het een vraag om aandacht? Nee, absoluut niet. Een vraag om medelijden dan? Dat al helemaal niet. Ik merk in mijn omgeving dat men vaak geen idee heeft hoe het is om te leven met een beperking. Hoe doe jij dat, is een veel gehoorde vraag. Ook weet men vaak niet goed hoe te reageren op iemand met een beperking. In mijn geval dus een visuele beperking. En helaas merk ik ook dat er nog wel eens onbegrip is. Er zijn mensen die denken dat iemand met een visuele beperking zelf niet kan praten en laat staan zichzelf kan redden en zelfstandig kan leven. Dit zijn zomaar een aantal redenen waarom ik schrijf. Ik wil heel graag duidelijk maken dat leven met een beperking niet het einde van de wereld is. Ik kan heel veel, maar vaak net even op een andere manier.
Het is dan ook erg leuk om hier feedback op te krijgen.Het gekke is, als ik een blog heb geschreven kijk ik toch uit naar reacties en op facebook naar een duimpje. Uiteindelijk doe ik het daar toch voor. Niet voor mijzelf, maar dankzij, of ondanks, het is maar hoe je het bekijkt, alle reacties krijg ik weer ideeën voor nieuwe schrijfsels.Pas geleden had ik het hier over met een medeblogger, en ook zij keek uit naar duimpjes. Samen hebben we hier smakelijk om gelachen.
Maar ach, ook al komen er geen reacties, dan nog hoop ik dat het gelezen wordt en dat men er hun voordeel mee doet. Schrijven blijf ik toch wel.

3 thoughts on “Bloggen, een schreeuw om aandacht?

  1. Anja

    Maar Joke, wat zeg je dat goed! Ik moet zeggen dat het gewoon ook goed voelt om het van je af te schrijven en hopen dat mensen er iets aan hebben. Ik zie hier dat er al een Anja reageerde, wel dan ben ik de tweede. Nog iets het zinnetje : Ik wil heel duidelijk maken dat het leven met een beperking niet het eind van de wereld is gebruikte ik ook in mijn blog als : ‘Dingen moeten opgeven is moeilijk maar het betekent niet het eind van de wereld.’ Ik moet zeggen dat het bij mij toch nog een stuk makkelijker is om dingen te doen (ik heb ook nog de kleuren waar ik me op baseer) en stel me dan ook dikwijls de vraag hoe het moet ‘als het licht helemaal uit is’…Ik hoop hierop in je verdere stukjes een antwoord op te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *