Kermis

      Geen reacties op Kermis

Kermis,

Het is weer tijd voor de jaarlijkse kermis. Een ouderwets gezellig dorpsfeest. Een feest waarbij je weer oude bekenden tegenkomt en lekker gek kunt doen. Er is niemand die de volgende dag zal zeggen dat ik me heb misdragen, want niemand weet dan meer precies wat hij of zij zelf heeft gedaan. Toch?

Hoe is het nu voor mij om kermis te vieren? Totaal anders dan voor de ziende medemens. Elk jaar als het weer bijna zover is vraag ik mezelf weer af waar ik aan begin. Op het kermis terrein is het een herrie van jewelste. Muziek van alle attracties door elkaar heen. Joelende mensen en kinderen die genieten. Dus snel door naar de feesttent. Bij binnenkomst komt de keiharde muziek en het geroezemoes van stemmen mij tegemoet en vliegt het mij aan. Binnen op zoek naar een groep vrienden. Bij de groep aangekomen heb ik geen idee wie er allemaal al zijn. Ik span mij in om iets te horen van de gesprekken en probeer de stemmen te herkennen. Omdat ik weet wie ik kan verwachten lukt dit enigszins. Plotseling staat er iemand naast me die me enthousiast begroet en een heel gesprek aanknoopt. Als ik geluk heb noemen ze mij bij naam zodat ik weet dat er tegen mij gepraat wordt. Doen ze dat niet dan duurt het enige tijd voor ik door heb dat ze het tegen mij hebben. Het kost mij enorm veel inspanning om zo’n gesprek te volgen, omdat ik zoveel geluid om mij heen hoor. . Alle energie wordt uit mij gezogen. Even naar buiten voor een patatje. Daar is het lawaai iets minder en kan ik even bijkomen voor we de tent weer ingaan. Als het feest voorbij is gaan we gezellig nog even wat eten in een plaatselijke horecagelegenheid. Voor mij het gezelligste deel van de avond. We zitten rustig met onze groep in een aparte ruimt, nou ja als je van rustig kunt spreken met vier kakelende vriendinnen die allemaal gelijk wat willen vertellen en 4 mannen die ook nog wel eens iets willen inbrengen. . Hier kan ik tenminste de gesprekken weer volgen. Al komt er natuurlijk niet veel zinnigs meer uit. De volgende dag kun je mij beter met rust laten. Die dag heb ik echt nodig om weer volledig tot mijzelf te komen.

Waarom ik mijzelf dit elk jaar weer aandoe? Omdat het reuze gezellig is. Omdat ik het voor geen goud wil missen. Omdat ik mijzelf niet buiten mijn sociale netwerk wil plaatsen. Omdat ik nog lang genoeg achter de geraniums kan zitten…..als ik tachtig ben of zo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *