Een hele uitdaging deel 2

      Geen reacties op Een hele uitdaging deel 2

Een hele onderneming deel 2.

De taxirit verloopt zonder problemen of vreemde situaties. Keurig op tijd komen we aan bij De Flint in Amersfoort. De taxichauffeur laat ons keurig uit de auto en vervolgt zijn weg. Daar staan we dan. Op een voor ons onbekende plek en het is er een drukte van belang. Overal stemmen, rijdende auto’s, zelfs bussen komen aan. Volgens mij hebben we een uitdaging zegt vriendin. Ja dat zou best eens zo kunnen zijn. Ik heb werkelijk geen idee waar we staan en waar het theater is. We luisteren naar stemmen en proberen maar contact te krijgen met iemand. Dan staan er plotseling twee allervriendelijkste mannetjes naast ons. Ze vragen of ze ons kunnen helpen. En of ze dat kunnen. Wij hebben echt geen idee. Het blijken twee mannetjes van de EHBO te zijn. Vriendin en ik haken allebei bij één van hen in en daar gaan we.
We lopen gezamenlijk naar binnen. Allemachtig wat een drukte 1100 mensen lopen kriskras door elkaar. Een kakofonie van stemmen. De mannetjes kennen ook niet zo goed de weg. Even informeren bij de balie. Daar worden we vriendelijk te woord gestaan. We zitten op het tweede balkon. Één van de mannetjes wil op zoek naar de lift maar vriendin wil met de trap. Oef, naar het tweede balkon dus. De mannetjes begeleiden ons geweldig en hebben de grootste lol. Ze noemen zichzelf ook wel knabbel en babbel! Hilarisch. Boven staan bankjes waar we kunnen zitten want de zaal is nog niet open. Of wij ons verder redden vragen knabbel en babbel. Dat moet lukken, we zitten vlak bij de ingang van de zaal. Zo, dat deel hebben we ook weer overleefd. We kletsen de tijd vrolijk vol en langzamerhand wordt het steeds drukker om ons heen. Een pluimage aan publiek. Het is een theatershow voor mensen met een beperking, dus er loopt echt van alles rond. We luisteren en genieten.
Dan gaan de zaaldeuren open. We sluiten ons aan bij de massa en gaan richting balkon. We laten onze plaatsbewijzen zien en een meisje legt uit waar we moeten zitten. Of zal ik even meelopen bedenkt ze zich dan. Nou heel graag als het niet lastig is. Zij loopt voor mij met vriendin. Ik er dus achter. Ik kan geen leuning vinden alleen een soort muurtje waar ik mij dan maar aan vasthoudt. Ik hoor dat er tegen vriendin wordt gezegd dat ze nog één trapje naar beneden moet en dan zijn onze stoelen aan de linkerkant. Ik merk dat ik ook een grote stap naar beneden ga en denk dat het de laatste voor mij is. Kleine misvatting. Er komen er nog een stuk of drie. Ik schiet naar beneden en probeer in een reflex overeind te blijven. Dat lukt maar net. Dan bedenk ik me dat we op het tweede balkon zitten en dat er dus een balustrade moet zijn. In een fractie van een seconde draai ik mijn lichaam een slag en strek mijn arm uit om de balustrade te voelen. Ik val er tegen aan en blijf weer net overeind. Mijn hart zit in mijn keel want voor hetzelfde geldt schiet ik over de balustrade heen. Dan hadden knabbel en babbel mij weer op kunnen rapen. Ik doe natuurlijk alsof er niets aan de hand is want ik schaam me rot. Eenmaal op mijn plek vraagt vriendin wat ik allemaal aan het doen was en of ik mij had bezeerd. Ik voel mijn knie opspelen. Maar verder gaat het goed. We beginnen zenuwachtig te giechelen. De show gaat twee uur duren. Ik vraag me af of ik straks nog kan lopen. Maar dan begint de show en vergeet ik mijn knie…

Over jokevanrooden

Vrouw, getrouwd met Valentijn, 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *