Boekpresentatie

      Geen reacties op Boekpresentatie

Boekpresentatie

Vrijdagochtend, na een onrustige nacht sta ik vroeg naast mijn bed. Vandaag gaat het gebeuren. Mijn boekpresentatie. Ik voel me onrustig en een tikkeltje nerveus. De dag is nog lang. Ik ga elke vrijdag sporten, maar vandaag twijfel ik. Zal ik wel of zal ik niet? Terwijl ik aan mijn ontbijt zit hak ik de knoop door. Ik bel de regiotaxi en besluit dus om lekker te gaan sporten. Even mijn gedachten verzetten en mijn hoofd leeg maken. Als ik de sportzaal binnenkom wordt ik meteen aangesproken. Zo dat wordt een spannende dag vandaag hoor ik iemand zeggen. Ik zeg nog even niets, ben verbaast. Ja, hoor ik weer, dat is toch vanavond? Voorzichtig vraag ik of ze mijn boek bedoeld. Ja natuurlijk zegt ze, ik heb je gehoord op de radio! O ja, dat kan natuurlijk. Hier moet ik nog even aan wennen geloof ik. Eenmaal weer thuis van het sporten oefen ik onder de douche nog even mijn speech van vanavond en daarna kruip ik lekker op de bank. Relaxen, een beetje lezen en zowaar even slapen. Ik voel me rustig worden. Alles is geregeld en onder controle. Ik kan er nu niets meer aan doen, dus ik laat los! Ik eet vroeg en in mijn eentje, want om kwart over vijf heb ik een afspraak bij de kapper. Even een kleurtje erin en lekker in model laten brengen. Dan kan ik er vanavond tegen. Thuisgekomen heeft de rest van de familie het eten ook op en langzamerhand maakt iedereen zich klaar voor de avond. Ik trek mijn nieuwe outfit aan en laat mij bewonderen door mijn familie. Om acht uur vertrekken we richting De Smoks, ons favoriete restaurant in Zelhem waar de presentatie zal plaatsvinden. Er zitten nog heel wat mensen te eten en ik vraag me af of ze wel op tijd weg zullen zijn. We gaan zitten en drinken even koffie. Om half negen komt mijn vriendin die de avond zal leiden en we spreken de avond nog even door. Ook Maddie van Fysio komt binnen. Voor de presentatie zijn we in elk geval compleet.
We zetten alles klaar en ik heb nog even tijd om mij te oriënteren. Dan druppelen de eerste mensen binnen. Mijn man heet iedereen welkom met een glaasje bubbels en een petit-four. Ik word bedoven onder de cadeaus. Daar had ik helemaal niet op gerekend. Maar o, wat leuk. Ik krijg het steeds warmer en word ook steeds zenuwachtiger. Als iedereen binnen is kan het beginnen. Ik loop nog even naar buiten om wat frisse lucht op te snuiven. Oké, daar gaan we dan. Ik begin mijn openingspraatje door iedereen welkom te heten en vervolgens te vertellen dat ik stikzenuwachtig ben. Iedereen begint te lachen en ik krijg applaus! Ik heb geloof ik wel drie keer gezegd dat ik het kort ga houden en ik was volledig kwijt wat ik wilde zeggen. Gelukkig heeft niemand dat echt gemerkt en ook mijn trillende stem viel niet op! Ik heb de microfoon snel doorgegeven aan Agnes, mijn vriendin die de avond mocht beginnen. Ze las een column uit het boek en maakte een bruggetje naar het volgende onderwerp. Ze las een brief voor namens Elly Brun, mijn traject-begeleidster op Het Loo Erf. Helaas kon zij er zelf niet bij zijn. maar haar brief aan mij was geweldig. Heel bijzonder om mijn traject in een notendop voorbij te horen komen. Daarna was het de beurt aan Maddie Lubberink van Visio. Maddie is mijn mobiliteittrainster. Met haar heb ik de afgelopen twee jaar heel veel meegemaakt. Van leuke momenten onderweg tot de verdrietige situatie met Amy, mijn geleidehond. Zij vertelde op een leuke manier over onze ontmoetingen en ons traject. Het was heftig om het verhaal van Amy weer voorbij te horen komen. Dat kwam wel even binnen. Mijn lieve Amy, mijn maatje en steun en toeverlaat. Tja, en daarna mocht ik weer. En dat valt dan niet mee. Er was zoveel moois over mij verteld en ik was echt ontroerd. Maar over naar wat leuks. De onthulling van mijn boek. Agnes en Maddie namen dit voor hun rekening. Ik mocht aftellen en aan het applaus te horen vond iedereen het mooi. Voor de mensen onder ons die het niet konden zien heeft Agnes een beschrijving gegeven. Ik heb verteld dat ik voor deze cover heb gekozen omdat ik het helemaal bij mij vindt passen. Een jonge, ahum, vrouw. Leuk eenvoudig en zonder al te veel poespas. met een geleidehond en stok. Een zichtbare visuele beperking. Die heb ik en dat is een deel van mijn leven. Het is onlosmakelijk met mij verbonden. . Het was een feest en een eer om het eerste exemplaar aan Maddie te mogen overhandigen. Voor ik het wist was het voorbij en zat ik aan een tafel om mijn boek te verkopen en te signeren. Dat was een geweldig leuk moment en ik geloof dat ik daar wel aan kan wennen. En toen kon het feest voor mij echt beginnen. Gezellig een drankje doen en met alle aanwezigen proosten op mijn boek. De spanning was er af en ik heb een superleuke avond gehad. Eenmaal thuis nog even met mijn gezin een borrel gedronken en om 1:30 uur ging het lichtje uit. Hoopte en dacht ik. Maar de adrenaline stroomde nog steeds door mijn lichaam en ik heb bar slecht en weinig geslapen. De volgende ochtend heb ik alle bloemen op de vaas gezet en cadeaus een plek gegeven. Facebook ontplofte zo ongeveer en ik had een dagtaak om alle berichtjes te lezen en te beantwoorden. En toen stortte ik in. Mijn lichaam zei dat het genoeg was geweest. De rest van het weekend alleen maar op de bank gehangen en geslapen. Maar o, wat was het de moeite waard. Mijn boek is er. Een droom is uitgekomen. En nu maar kijken wat er van komt.

Over jokevanrooden

Vrouw, getrouwd met Valentijn, 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *