De kijk op mensen met een beperking.

De kijk op mensen met een beperking.

Na alle hectiek rondom het uitkomen van mijn boek beginnen nu de reacties los te komen van mensen die mijn boek hebben gelezen. Hele leuke en verrassende reacties. Ik krijg via mail, app, facebook en telefoon reacties binnen. Af en toe van mensen die ik niet ken en soms van mensen die ik al heel lang niet gesproken heb. En dat is geweldig. Ik heb nu natuurlijk geen idee meer wie allemaal mijn boeken leest, dus daar zitten soms echt grote verrassingen tussen. De twee grootste verrassingen waren toch wel diegene die mijn intakegesprek op Het Loo Erf heeft gedaan en een tante van mijn man.
De intaker heb ik voor het eerst en het laatst gesproken in April 2014. En vorige week kreeg ik een telefoontje van hem. Hij had gehoord van mijn boek en wilde dit even laten weten. Hij gaat het lezen en komt dan weer bij mij terug! Heel erg leuk. En ook reacties van familie zijn soms heel verrassend. Ooms en tantes spreken wij niet zo vaak en we komen elkaar bijna nooit meer tegen. En dan is het des te leuker als je geheel onverwachts een telefoontje krijgt van een tante die het boek cadeau heeft gekregen voor moederdag.
En wat dacht je van op een terras zitten en daar aangesproken worden? Wie had dat ooit kunnen denken. Ook via man en kinderen komen er leuke reacties binnen.

En dan hoor je dus ook dat men nu eigenlijk een heel andere kijk op mijn functioneren heeft. Natuurlijk snap ik dat en dat is nu ook net waarom ik dit boek heb geschreven. Jullie weten dat ik mij wel red, maar hoe? Vaak hebben jullie geen idee. En het is logisch dat je daar ook niet bij stil staat. Laatst kreeg ik de volgende opmerking. Ik hoorde dat je een boek had geschreven, en ik dacht, hoe dan? Hoe kan jij nu een boek schrijven? Hoe doe je dat? Na het lezen van mijn boek wordt er dan heel veel duidelijk. Vaak ga ik er van uit dat jullie het allemaal wel weten, maar dat is natuurlijk niet zo. Wat voor mij heel vanzelfsprekend is, is dat voor jullie zeker niet. Ik denk dan echt bij mijzelf dat het toch heel gewoon is dat ik een boek schrijf. Gewoon via de computer net als iedereen. Maar dat is dus niet zo gewoon.

Vorige week had ik nog weer zo’n situatie. Ik moest naar het ziekenhuis voor een echo, en om alle praatjes meteen de wereld uit te helpen, nee, ik ben niet zwanger! Mijn man was met mij mee en we werden binnen geroepen. Eerst in een soort kleedhokje waar ik mijn shirt uit moest doen. Mijn man liep al door naar binnen waarop de echoscopist vroeg of hij mij niet moest helpen met uitkleden! Mijn man vertelde heel nuchter dat ik dat heel goed zelf kon en ik moest moeite doen om niet in lachen uit te barsten.
Maar zoveel onwetendheid is er dus. Als je niet kan zien denkt men dat je verder ook niets meer kan, zelfs praten of uitkleden! Ik vind het vaak wel hilarisch en besteed er verder maar geen aandacht aan op dat moment. Maar het bewijst maar weer eens dat een boek als dat van mij geen overbodige luxe is. Op het terrein van voorlichting is nog veel winst te behalen.
Maar ik geef er dan wel de voorkeur aan om er op een leuke, humoristische en losse manier over te schrijven en mensen niet de wet te gaan voorschrijven. Ik denk dat het op deze manier ook veel meer blijft hangen.

Mijn boek is nog steeds te koop bij Blokker in Zelhem, via www.boekscout.nl of via www.bol.com En natuurlijk te bestellen in alle boekwinkels of bij mij via info@levenmetrp.nl

Over jokevanrooden

Vrouw, getrouwd met Valentijn, 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *