Een stapje dichterbij.

      2 Reacties op Een stapje dichterbij.

Een stapje dichterbij.

Ik ben weer een stapje dichterbij mijn nieuwe geleidehond denk ik. Er zit na heel lang niets weer beweging in het traject. En dat voelt heel goed.

Ik heb een uitnodiging gehad om naar Geleidehondenschool Serge Gaus te komen. Samen met mijn man zijn we op een vrijdagmiddag richting lelystad gegaan. Van ons uit toch wel anderhalf uur rijden. Maar dat had ik er graag voor over. Ik had kriebels in mijn buik al wist ik niet precies waarom. Ik had geen idee wat mij te wachten stond of waar ik op kon rekenen. Ik ging er blanco in, zonder al te veel verwachtingen.
Het werd een geweldige middag. Na een kopje koffie en een praatje kregen we een korte rondleiding door de kennel. Voor mij viel er natuurlijk niet veel te zien, maar voor mijn man wel. Ik kreeg wel een goede indruk van de manier hoe de honden het daar hadden. Vervolgens heb ik kennis gemaakt met een stuk of acht honden. Elk met een ander karakter. Maar het waren wel allemaal poedels of Doodles. De een nog liever dan de ander. Langzamerhand werd duidelijk welke hond, en vooral welk karakter er goed bij mij zou passen. Zo kreeg Serge een goed beeld voor een match. Het was zo geweldig al die honden. Daardoor werd het gemis natuurlijk wel weer extra groot. Al bijna een jaar zit ik zonder. Niet te geloven. Bijna drie uur zijn we daar geweest en aan het einde van de middag was ik doodmoe van alle informatie en indrukken.

Maar wat was het geweldig en wat voelde het goed om op deze manier met mijn nieuwe traject bezig te zijn. En nu? En nu is het afwachten geblazen. Binnenkort hoop ik te horen hoe het verder gaat en hoelang het nog gaat duren voor ik eindelijk weer lekker alleen naar buiten kan.

2 thoughts on “Een stapje dichterbij.

  1. Ferry

    Goed om te lezen dat er schot in de zaak zit. om eerlijk te zijn: ik vind wel dat je je een beetje afhankelijk opstelt ten opzichte van je toekomstige geleidehond. Ik snap echt heel goed dat het lopen met een stok niet je voorkeur heeft of het makkelijkste op deze wereld is, maar je hond kan ook ziek worden of om wat voor reden dan ook zijn of haar werk niet uitvoeren. Dan is het prettig om je zelfstandigheid en mobiliteit te behouden en ook zonder hond, dus met stok, alleen naar buiten te gaan.. hoe lang het dus duurt voordat je zelf weer naar buiten kan, heb je ook een beetje zelf in de hand. Je kan gaan afwachten, maar je kan ook die stok pakken en het gewoon doen. Ook al is het misschien iets minder lang.

    1. jokevanrooden Auteur bericht

      Ik ga ook echt wel eens met stok op pad als het echt moet. Maar dat zijn alleem heel kleine stukjes. Het is echt niet mijn ding. Ik kan het maar voel me er niet goed bij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *