Het hebben van een geleidehond is geweldig, toch?

Onderstaande nieuwe blog heeft enige uitleg vooraf nodig.
In het Augustusnummer van Audiomagazine Zienswijs is een blog van mij verschenen over hoe het mij is vergaan met mijn vorige geleidehonden.
Het vervolgtraject naar een nieuwe geleidehond zal ook in dit magazine te lezen zijn.

Hieronder de blog die in de laatste zienswijs verschenen is.

Het hebben van een geleidehond is geweldig, toch?

Daar kan ik volmondig JA op zeggen. Als het tenminste allemaal naar wens verloopt. En daar wringt bij mij helaas de schoen. Tot nu toe heb ik niet echt veel geluk gehad met mijn twee geleidehonden. Toeval of niet, wie het weet mag het zeggen.

Britt, mijn eerste geleidehond.
Britt kwam in 2003 in mijn leven. Een schat vaan een golden retriever, echt mijn hond. Een echte goedzak die volledig op mij was gericht. Tijdens de kennismaking kwam ze binnen en sprong gelijk bij mij op schoot. Tja, toen was ik al verkocht. Ook in het werk ging het prima. Totdat er helaas een afwijking in haar nekwervels geconstateerd werd. Dit was voor onze samenwerking het einde. Ook bleken mijn zoons nog eens allergisch waardoor we een ander adres voor haar moesten zoeken. Met pijn in mijn hart heb ik na twee jaar al afscheid van haar moeten nemen. Dit was voor mij zo pijnlijk dat ik de beslissing over een nieuwe geleidehond voor me uit heb geschoven. Ook door de allergie van de jongens natuurlijk.

Jaren van Twijfel.
Ik heb jaren getwijfeld of ik weer een nieuwe geleidehond wilde. Het brengt veel verplichtingen met zich mee en voor mijn gevoel ondernam ik te weinig. En het afscheid van Britt was me zo zwaar gevallen, dit wilde ik niet nog een keer.
Maar uiteindelijk heb ik toch weer de keuze gemaakt voor een nieuwe hond te gaan. Ik was in de tussenliggende jaren behoorlijk in een dip geraakt. Ik voelde me zo afhankelijk en had geen idee waar ik met mijn leven naar toe wilde.

Amy.
Begin 2011 heb ik de knoop doorgehakt en een aanvraag ingediend voor een nieuwe geleidehond. En dat werd Amy. Amy is een golden doodle. Dit is een hypo-allergene hond dus ook voor mijn jongens was dit geen probleem. In augustus 2011 kwam ze bij ons.
Amy was een echt dametje met een afwachtend karakter. Maar ook een allemansvriendje. Oftewel een echte eigenwijze Doodle. Een lieve knuffelbeer. Samen met haar heb ik mijn revalidatie op het Loo Erf doorlopen en dat heeft ervoor gezorgd dat onze band alleen nog maar sterker werd. Dag en nacht samenzijn. Toen pas ging ik merken dat ze ook heel erg op mij was gericht. Maar helaas, ook met Amy ging het fout. Toen ik thuis mijn leven weer vorm ging zevenen steeds meer ging ondernemen bleek ze dit niet aan te kunnen. Ze kreeg concentratieproblemen en haar conditie ging achteruit. Het werken ging niet meer zo goed en het gebeurde een aantal keren dat ik zelf niet meer thuis kwam en hulp moest inroepen. Na een aantal onderzoeken bleek ze een chronische darmafwijking te hebben. Helaas leverde dit veel problemen op met de hondenschool waar ze vandaan kwam. Dit heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik afscheid van haar heb moeten nemen zonder te weten waar ze nu is en hoe het met haar gaat. Onverteerbaar kan ik zeggen. Mijn lieve maatje zomaar verdwenen uit mijn leven.

Zorgverzekering.
Helaas kwam daar ook nog de zorgverzekering achteraan. Zij waren van mening dat ik nooit meer in aanmerking zou komen voor een geleidehond. Ik heb zelfs rechtsbijstand ingeschakeld, maar ook dat mocht niet baten. Ongelooflijk dat een instantie in staat is om mij mijn zelfstandigheid af te nemen.
Eind 2016 heb ik de beslissing genomen om naar een andere zorgverzekering over te stappen en inmiddels had ik ook al contact met Serge Gaus gehad. En hoera, er bestaat ook nog zoiets als gerechtigheid. Op 23 December kreeg ik groen licht van de zorgverzekering. Ik mag weer een nieuwe geleidehond.

Nieuw traject
En dan begint het lange wachten. Ik sta inmiddels op de wachtlijst en ze zijn druk bezig om een nieuwe hond voor mij te zoeken. Geduld is een schone zaak en iets met een lange adem. Ergens na de zomer zal er, als alles goed gaat, een nieuw maatje voor mij zijn. Dan zit ik al een jaar zonder hond en ik kan je vertellen dat dat geen lolletje is.
Maar aan alle ellende komt een einde als mijn nieuwe maatje er is. Ik ga jullie op de hoogte houden.

1 thought on “Het hebben van een geleidehond is geweldig, toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *