Moeilijke momentjes

      Geen reacties op Moeilijke momentjes

Moeilijke momentjes.

Voordat het lijkt alsof het hele traject van trainingen met Bobbie vlekkeloos verloopt even een ander geluid.

Bobbie is nog steeds een echte schat en het gaat heel goed tussen ons. Wij hebben al een hele goede  band opgebouwd samen. Maar een hond blijft een hond en soms gaan er ook wel eens wat dingen minder goed. En dat is logisch. Wij moeten enorm aan elkaar wennen en een band opbouwen in het werken. Een echt team worden doe je niet in twee weken daar gaat wel een half jaar overheen. Elkaar aanvoelen is heel belangrijk. Weten wat je kunt verwachten en vertrouwen op elkaar. En dit gaat met Bobbie en mij helemaal goed komen.

Deze week was er een dag waarop Bobbie blijkbaar niet zoveel zin had. En uitgerekend op die dag ging ik zelf voor het eerst echt met hem aan het werk. Wij waren al samen op  pad geweest naar mijn vrijwilligerswerk maar dat was met de taxi. Wat trouwens ontzettend goed ging. Nu wilde ik echt een route lopen naar een vriendin. Bobbie was die ochtend op weg naar het bos al niet echt in goede doen. Een beetje heel erg traag. Verder luisterde hij prima hoor en hij liet me ook nergens tegen aan lopen. Maar zijn hele houding drukte uit dat  hij niet lekker ging. Maar ja, ik moest oefenen en had mezelf net weten te motiveren om alleen op pad te gaan. En we kwamen waar we moesten zijn. Zij het in een slakkengang. Wat ik ook probeerde niets hielp om de snelheid erin te krijgen. De terugweg was er een met iets meer hindernissen. Weer langzaam en helaas zwikte ik van een stoep af. Gelukkig zonder kleerscheuren want het tempo lag toch niet hoog. Zo heeft ieder nadeel zijn voordeel. En als ik rechts wilde ging meneer rechtdoor. Gelukkig had ik het allemaal in de gaten en kwamen we weer veilig thuis. Dit gaf toch wel enorme voldoening. Tijdens de training die middag het zelfde verhaal. Traag en afwezig. ietwat onzeker. Maar door af en toe ingrijpen van de trainer kwamen we waar we wezen moesten. Eenmaal weer thuis na een pittige training plofte Bobbie neer en kwam die dag alleen nog overeind voor zijn brokken. Ook ik had al mijn energie verspeeld en lag die avond heel vroeg in bed.

De volgende ochtend was Bobbie weer de oude Bobbie en ging hij weer vrolijk op weg naar het bos. Mijn energielevel was helaas nog niet helemaal op peil. Tja, dit soort dagen zullen er vast vaker zijn. Maar ik heb het volste vertrouwen dat we altijd weer thuis komen. En als ik Bobbie nog beter ga aanvoelen ga ik op zo’n dag gewoon maar niet met hem werken als het niet echt nodig is. Vol goede moed gaan wij weer verder met onze trainingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *