Onafscheidelijk

      Geen reacties op Onafscheidelijk

Onafscheidelijk.

Eind november vond ons jaarlijkse Bon-Bini showdowntoernooi plaats. Deze keer geen dag maar een weekend met overnachting. En natuurlijk ging Bobbie met mij mee.

Ik heb best wel even getwijfeld of het een goed idee zou zijn hem mee te nemen. Echt veel werken hoeft hij niet te doen en doe ik hem er een plezier mee? En mijzelf? Maar de band tussen ons is inmiddels zo sterk dat ik hem eigenlijk liever niet meer thuislaat maar hem overal mee naar toe neem als ik alleen op pad ga. En ook Bobbie verliest mij liever niet uit het oog. Dus niet langer twijfelen maar de knoop doorhakken. Wij gaan samen een weekend op pad. We hebben een geweldige speellocatie waar de honden in de kantine gewoon los mogen lopen. Honden ja, want natuurlijk zijn er meer collega-geleidehonden. Bobbie ging meteen op onderzoek uit in de ruimte. Toen ik de ruimte ging verkennen en richting toiletten liep stond hij al weer naast me. Even een neus tegen mijn hand, hallo baas, ik ben er hoor! Met de andere honden ging het prima. Even elkaar begroeten en vervolgens ieder hun eigen gang. Bobbie vond al snel de rust naast mijn stoel.

En toen moest ik mijn eerste wedstrijd spelen. De honden mogen niet in de speelruimtes. Maar ja, probeer ze dat maar eens te vertellen. Zodra ik opsta van mijn stoel staat Bobbie naast me en volgt mij de speelruimte in. Dat is dus niet de bedoeling en ik loods hem naar buiten. Daar gaat hij voor de deur staan kijken. Mijn hart brak maar hier moeten we allebei even doorheen. Ik heb me goed kunnen concentreren op de wedstrijd. Na de wedstrijd werd de deur weer opengemaakt en ik voelde meteen weer een neus tegen mijn hand. Helemaal blij en uitgelaten kwam Bobbie mij halen. Wat is dat toch prachtig.!

De gezamenlijke uitlaatronde is een verrassing. Bobbie kan het prima vinden met Sara. Samen rennen ze als gekken achter elkaar aan. Fantastisch om dat te horen maar jammer dat ik het niet kan zien. Gelukkig krijg ik een levendige beschrijving. Sara is een slimme hond die ook gek is op haar baasje.  Één van de speelruimtes is boven maar ze vond het maar niets dat haar baasje weg was. Ze presteerde het om de deur zelf open te maken en naar boven te gaan. Op een gegeven moment moest ik samen met het baasje van Sara boven spelen. We waren nog maar net begonnen toen er een belletje klonk. Daar was Sara. Maar wacht eens, er klinkt nog een belletje! En ja hoor, daar was Bobbie. Hij dacht waarschijnlijk wat Sara kan, kan ik ook.

Na de avondmaaltijd waarbij we de honden een beetje in de gaten moesten houden omdat het eten stond uitgestald op lange tafels en ontzettend lekker rook,  gingen we met auto’s naar de slaaplocatie. Vier huisjes op een Landalpark. In elk huisje twee honden. Het was maar goed dat Sara en Bobbie niet samen in één huisje zaten want dan hadden ze de boel waarschijnlijk afgebroken met zijn tweeën. Maar samen met Foofer, een collega van Gaus, ging het heel erg goed. Bobbie bleef beneden in de woonkamer en ik sliep boven. Foofer sliep bij haar bazinnetje.  Ik heb Bobbie de hele nacht niet gehoord.

De volgende ochtend weer terug naar de speellocatie waar het zelfde ritueel van de vorige dag zich voltrok. Ik ga spelen, Bobbie wil mee, hup naar buiten en als ik klaar ben snel naar binnen. De honden waren inmiddels wel aan elkaar gewend en je kon merken dat ze allemaal moe begonnen te worden. Ze lagen het grootste deel van de tijd uitgeteld te slapen. Het was een geweldig weekend en een geweldige ervaring voor Bobbie en mij.

Eenmaal thuis hebben mijn man en ik Bobbie samen uitgelaten. Even lekker rennen en ontladen in het bos. En daarna? Daarna plofte meneer op zijn kussen en kwam er niet meer af. De avondwandeling ging met zeer veel moeite. Ook de volgende dag hadden we allebei een rustdag ingepland. Heerlijk bijkomen en nagenieten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *