Restanten van de storm

      Geen reacties op Restanten van de storm

Restanten van de storm.

Een paar dagen na de enorme storm die ons land teisterde besloot ik een lekkere wandeling te gaan maken. Ajax-Feyenoord was op tv dus de mannen zaten voor de buis. Het zonnetje scheen en ik werd onrustig. Dus lekker naar buiten.

Ik besloot richting het bos te gaan en via een omweg weer terug naar huis. Het eerste stuk ging geweldig. Lekker tempo en prima geleidewerk. Vlak bij een zebra waar ik over wilde steken week Bobbie uit naar links en liep door het plantsoen. Ik vond het raar en wilde al bijna terug maar besloot toch om Bobbie te volgen. We kwamen bij de zebra en staken over richting bos. Daar mocht Bobbie lekker los en zocht ik mijn weg met de taststok tussen alle restanten van de storm. Grappig om te merken dat Bobbie mij in de gaten bleef houden en dicht bij mij in de buurt bleef,  af en toe tegen mijn been duwend om eentak te ontwijken. Na een poosje lekker gespeeld en gerend te hebben besloot ik terug te gaan. Via een kleine omweg kwamen we weer op de route naar huis. En opeens stond ik weer voor de zebra. Dat was niet de bedoeling want ik wilde links. Ik draaide mij om en gaf Bobbie aan naar huis te willen en plots stond ik voor iets wat op een struik leek. Dat was gek want nu snapte ik het niet meer. Ik gaf Bobbie nogmaals aan naar huis te willen en hij ging de andere kant op. Ik luisterde naar het verkeer. Waar was ik dan toch? En daar bleek ik weer voor de zebra te staan. Nou ja zeg, wat raar. Ik ging weer terug, nu goed oplettend waar Bobbie naar toe ging. Hij ging de goede kant op en daar stond ik weer voor die struik. Ik taste eens goed met mijn stok en plotsklaps ging mij een lampje branden. Het was geen struik, maar een complete boom die daar dwars over de stoep lag. En dat was dus ook precies op het punt waar Bobbie op de heenweg het plantsoen in ging! Dat had hij dus prima opgelost want we konden er niet op een andere manier langs. En ook nu had hij het prima gedaan want er was geen andere mogelijkheid dan de zebra.

Mijn lieve knappe Bobbie. Omdat ik natuurlijk het heen en weer had gehad werd hij  toch wel een beetje onzeker. Hij leek zich af te vragen wat ik nu eigenlijk wilde. Dat snapte ik wel en ik heb hem de hemel in geprezen. Zijn staart ging weer omhoog en we kwamen zonder verdere obstakels weer thuis. Ik was blij en supertrots en gelukkig was de stemming thuis ook goed want het voetballen pakte goed uit! Zo hadden we allemaal een heerlijke zondagmiddag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *