Zomaar een dag

      Geen reacties op Zomaar een dag

Zomaar een dag.

Het is Dinsdag en eindelijk is het eens een dagje droog. Het zonnetje komt zelfs tevoorschijn. Het begint te kriebelen. Ik wil lekker naar buiten.

Ik besluit om een paar boodschappen te gaan doen bij de plaatselijke supermarkt. Bobbie is ook blij om weer te mogen werken. We lopen niet helemaal lekker. Het tempo ligt weer wat laag en dat kost mij veel concentratie en energie. maar we komen er en in de winkel werkt hij geweldig. De terugweg besluit ik dan maar te genieten van het mooie weer en maak er een lekker wandelingetje van in een soort slakkentempo. maar het geleidewerk doet hij echt geweldig.  In mijn achterhoofd hoor ik de stem van Serge. Ontspan! En dat doe ik.

We zijn net weer thuis als de telefoon gaat. De kledingwinkel belt dat mijn jas klaar is en opgehaald kan worden. Er begint iets in mij te bruisen. Zal ik? Of zal ik toch manlief vragen hem op te halen? Ik trek de stoute schoenen aan en ga zelf. De kledingwinkel bevind zich naast de kapper en die route ken ik prima. We komen goed aan en ik besluit even bij de kapper binnen te lopen om een afspraak te maken. En dan op zoek naar de kledingwinkel. Maar Bobbie denkt daar eerst anders over. De laatste keer met Serge gingen we vanuit de kapper naar het eetcafé en Bobbie wil daar graag weer naar toe. Als een pijl uit een boog vertrekt hij richting De Groes. Ik heb het door en keer om. Ik vraag hem de deur te zoeken en hij zet mij keurig voor een deur. Die zit alleen op slot! Vreemd, de kledingwinkel is toch echt open. Even weer verder en zoek de deur. Het klopt niet en ik draai weer om. Sta ik even later weer voor die dichte deur. Een vriendelijke man verteld mij dat ik moet aanbellen. Nou dan heb ik dus de verkeerde deur. Ik vraag waar de kledingwinkel is en we lopen in de goede richting. Bobbie vindt de deur en we gaan naar binnen……. Sta ik weer in de kapsalon! Ik moest ontzettend lachen en de  kapster ook. Blijkt dat de deur van de winkel pal naast de deur van de kapper zit alleen afgescheiden door een bloembak. Eenmaal binnen in de goede winkel zoekt Bobbie keurig de balie. De verkoopster is zo onder de indruk van Bobbie en mij en het goede werk dat hij doet dat ze mij zonder betalen de deur uit wil laten gaan. Als ik dan ook nog wil pinnen groeit haar bewondering nog meer. Ondertussen hoor ik een kindje tegen de moeder zeggen, kijk, een hondje! Stiekem moet ik lachen, want een HONDJE is Bobbie toch echt niet, eerder een reus. Moeder legt uit wat Bobbie voor hond is, Een labradoodle! Ik laat het maar zo want een GoldenDoodle kennen mensen nog steeds niet. Als ik voldaan de deur uitloop hoor ik de moeder en de verkoopster met elkaar praten. Ze vinden het geweldig wat wij doen. Met een grote glimlach loop ik weer naar huis. Bijna thuis hoor ik mensen en een hond uit tegenovergestelde richting. Ze blijven staan en zo te horen observeren ze mij. Ik hoor ze zeggen hoe mooi ze het vinden. O, hij gaat oversteken. O, en nu zoekt hij de stoep, wat prachtig! Mijn glimlach wordt nog breder en helemaal blij en gelukkig kom ik weer thuis.  Ik speel samen met Bobbie nog even met het flostouw om hem te belonen voor het goede werk en zo kan hij zich even ontladen.

Ik voel me vol energie omdat het is gelukt, om alle leuke opmerkingen die ik heb gehoord en heerlijk fris van het mooie weer en het zonnetje! Zo blij dat ik de stoute schoenen heb aangetrokken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *