Geen reacties op

Lekker lunchen.

Ik heb een afspraak met een vriendin, ook met geleidehond. Wij vinden het leuk om dingen te ondernemen op zijn tijd. Vandaag hebben we ons voorgenomen lekker te gaan lunchen. maar het regent pijpenstelen.

Na eerst een kopje thee besluiten we ons niet te laten weerhouden door het slechte weer. Wachten tot het droog is, dat is geen optie want volgens het weerbericht blijft het de rest van de dag nat. Net als we klaarstaan om te gaan komt het echt met bakken uit de hemel. We wachten heel even tot het ergste voorbij is. Eenmaal buiten aarzelt Bobbie. Overal ligt water, waar moet hij nu lopen? Julie, de collega-geleidehond heeft daar geen enkele moeite mee, haalt ons in en loopt in rap tempo voor ons uit. Bobbie schakelt en gaat er achteraan. Dat loopt lekker. Ik moet alleen wel aanwijzingen geven aan mijn vriendin, want zij kent de weg niet. Af en toe wisselen we af. Dan lopen Bobbie en ik weer een stukje voorop.  Het is vast een grappig gezicht, wat Julie soms te veel heeft, heeft Bobbie af en toe iets te weinig. Julie moet ingehouden worden door achter ons te blijven lopen en dat is voor haar een goede oefening. Bobbie daarentegen mag best iets harder. Zonder problemen komen we bij een gezellig eetcafé. Daar geven we beide tegelijkertijd het commando zoek deur, en beide honden nemen een eindsprint om als eerste bij de deur te zijn waardoor wij tegen elkaar opbotsen. Een vriendelijke meneer die achter ons aan komt opent de deur voor ons en met twee drijfnatte honden gaan we naar binnen. Het is er gelukkig nog rustig en we zoeken een plekje. De bediening vindt het geweldig en is zeer behulpzaam. Ze helpen ons om iets lekkers van de kaart te kiezen en de honden krijgen een bakje water. Tijdens de lunch blijven de honden, ieder aan een kant van de tafel, heerlijk rustig liggen. Af en toe stoppen wij er een brokje in als er iemand voorbij loopt waar ze niet op reageren of gewoon omdat ze zo lekker blijven liggen. Na anderhalf uur stappen we weer op. Het regent nog steeds. We nemen een andere weg, deze keer door de winkelstraat. Mensen, fietsen, reclameborden, plantenbakken en bankjes, genoeg te doen voor onze honden. Julie loopt strak langs de etalages terwijl Bobbie meer naar het midden loopt. Bobbie moet er nog even aan wennen om samen met een andere hond op pad te zijn. Er is ook zoveel om op te letten. Hij is zo druk met alles dat hij een bankje over het hoofd ziet. Ik niet, ik heb hem gevonden. Ik loop er tegenaan, gelukkig zonder pijnlijke blauwe plekken maar door het tempo dat we hebben en het feit dat ik in één keer stil sta is het moeilijk om overeind te blijven. Gelukkig kan ik net voorkomen dat ik languit in de winkelstraat lig. We krijgen beiden bijna de slappe lach maar Bobbie is toch wel geschrokken en let nu heel goed op. Onderweg laten we nog even de honden uit, nat zijn we tenslotte toch al.

Zonder verdere toestanden komen we thuis waar we eerst onze honden proberen droog te wrijven maar dat is bijna onbegonnen werk. Als vriendin later naar huis is blaas ik Bobbie maar even droog met de föhn want anders is hij de volgende dag nog nat! De rest van de dag heb ik geen kind meer aan Bobbie en eerlijk gezegd hebben ze hier in huis ook geen kind meer aan mij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *