Grenzen verleggen.

      3 Reacties op Grenzen verleggen.

Grenzen verleggen.

Op Vrijdag begon het al te kriebelen, zal ik wel of zal ik niet? Ik merk dat ik er aan toe ben om mijn grenzen te verleggen, nieuwe dingen te ontdekken, en dat allemaal door de komst van Bobbie.

Zaterdag is er weer een Oogcafé in Doetinchem waarvan ik Coördinator ben zoals ze dat met een mooi woord willen noemen. Tot nu toe ging ik altijd met de regiotaxi of liet me brengen door man of kinderen. Ik ben superblij dat de regiotaxi er is hoor, maar er kleven ook veel nadelen aan. Zo zit je altijd met een kwartier speling voor en na de afgesproken tijd en weet je nooit van te voren of je rechtstreeks naar je doel gaat of via allerlei omwegen. Als ik dus ergens op tijd wil zijn moet ik vroeg afspreken met het risico dat ik ergens een uur te vroeg ben. En met het ophalen hetzelfde. In sommige gevallen, als ik echt ergens op tijd moet zijn is dit lastig. Tijdens de training met Bobbie heb ik de busreis naar Doetinchem geoefend evenals de looproute naar de locatie, maar ja, dat is al 4 maanden geleden. En toch kriebelt het. Om het voor mijzelf iets makkelijker te maken besluit ik mij door mijn zoon te laten brengen en de terugweg met de bus naar huis te gaan. Ik heb buikpijn van de spanning maar heb er ook zin in. Ik app mijn vriendinnen dat ik iets spannends ga doen en dat ik ze aan het eind van de middag zal laten weten of het gelukt is. Aan het eind van het goed bezochte oogcafé vraag ik een vrijwilliger of hij even met mij mee naar de bushalte wil lopen aangezien ik twee keer een drukke weg over moet steken. Ik heb inmiddels geleerd dat ik niet alles in één keer zelf moet willen, dus dan maar in stukjes opbouwen. We zijn vroeg en ik moet nog een kwartiertje wachten. Het is rustig en Bobbie blijft keurig naast mij zitten wachten. Er komt een bus aan en de chauffeur begroet mij. Ik vraag of dit mijn bus is en gelukkig blijkt dit zo te zijn. Ik laat Bobbie de deur zoeken en stap in, check in en ga een plekje zoeken. Het is gelukkig niet druk  in de bus. Een vriendelijke jongen die op de invalideplek zit vraagt of ik daar wil zitten. Heel vriendelijk maar ik zoek wel een ander plekje met iets meer ruimte. Het is even passen en meten maar Bobbie vindt een plaatsje om te liggen. Ik heb de chauffeur gevraagd of hij wil aangeven als we er zijn en dat doet hij. Telkens als er mensen in of uit stappen geef ik Bobbie een beloningskoekje omdat hij keurig blijft liggen. Ineens besef ik mij dat ik alleen op pad ben en zelfstandig reis. Ik moet mezelf even knijpen en toespreken dat ik extra moet genieten van dit moment. Als we er zijn loop ik naar voren om uit te checken, de chauffeur geeft aan dat hij de bus zo dicht mogelijk bij de stoep heeft gezet om het uitstappen makkelijk te maken. Dit is best even spannend maar gaat heel goed.  Yes, gelukt! De bus rijdt weg en ik blijf nog even staan om mijn handschoenen aan te doen en dan hoor ik iemand mijn naam roepen. Er stopt een auto en het blijkt mijn vriendin te zijn. Stomverbaasd dat ik daar uit de bus stap. Maar ze weet nu wel wat ik ging doen, weg opgebouwde spanning en sensatie. Maar aan haar stem en reactie te horen is ze heel enthousiast en trots en daar word ik natuurlijk nog blijer van. We gaan op weg naar huis en ook deze route heb ik 4 maanden geleden voor het laatst gelopen. Even lijken we te verdwalen, maar ik vindt mijn oriëntatie terug en na nog even langs het bos te zijn geweest komen we weer veilig thuis. Ik ben helemaal hyper van de spanning en de euforie. Ik besef dat ik de afgelopen week enorme stappen heb gezet.

De volgende dag heb ik een verjaardag en ook daar komt mijn busreis ter sprake. Ik ben gespot en men vroeg zich af waar ik dan wel was geweest. Nadeel van het wonen in een klein dorp is dat mensen veel van je zien, maar het doet mij ook weer beseffen dat het leuk is om gezien te worden, dingen te kunnen vertellen en een praatje te kunnen maken met voorbijgangers die ineens bekenden blijken te zijn. Mijn wereld groeit nog steeds elke dag dankzij Bobbie.

Over jokevanrooden

Vrouw, getrouwd met Valentijn, 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

3 thoughts on “Grenzen verleggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *