Nooit saai.

      Geen reacties op Nooit saai.

Nooit saai.

Het is weer tijd voor een ziekenhuisbezoekje. Met de regiotaxi, en dat gaat eigenlijk altijd wel soepel.Ik heb gelukkig de afspraak dat ik er altijd tussen kan als ik te vroeg of te laat kom. In het begin ging ik dan beneden in de hal zitten wachten tot het tijd was maar dat vonden ze op de afdeling echt onzin. Ik ben maar zo kort binnen, dat kan altijd tussendoor.

Als de taxi komt loop ik rustig met Bobbie naar de weg, dat doet hij goed want de vorige keren rende hij bijna naar de taxi. We komen lekker vroeg aan en lopen naar de ingang. Hé, de deur gaat niet open, dat is gek. Ik weet zeker dat we goed gelopen zijn. Ik hoor stemmen op links en Bobbie hoort ze ook. Hij loopt die kant op maar dan gaan we toch weer naar buiten? Dus draai ik mij weer om en staan we weer voor een dichte deur. Dan hoor ik weer die stemmen op links en deze keer hebben ze het tegen mij. De deur gaat niet open, er hangt een touw voor. Tja die zag ik natuurlijk niet aankomen!  Dus moeten we de ingang op links hebben. Dus toch! Knappe Bobbie. Hij is heel onrustig en snuffelt in het rond. Ook de mevrouw die ons riep wil hij graag even begroeten. Ik laat hem even rustig naast mij zitten en dan vervolgen we onze weg. We zoeken het trappenhuis en gaan naar beneden. Daar is het even zoeken naar de goede wachtkamer maar dan brengt Bobbie mij keurig naar binnen. Als we ons gemeld hebben zoeken we een plekje in de wachtkamer. Dat is niet zo moeilijk want de wachtkamer is, zo te horen, leeg. Even later komen er meer mensen en Bobbie blijft keurig liggen voor mijn voeten. Ik beloon hem rijkelijk. Er ontstaan leuke gesprekken want met een hond spreken mensen mij altijd sneller aan. Zo gaat de tijd snel en voor ik het weet is het mijn beurt. Ook in de spreekkamer gedraagt Bobbie zich voorbeeldig. Even wil hij tussen de arts en mij inloggen blijkbaar om mij te beschermen. Al snel zijn we klaar en lopen weer richting trappenhuis.

Bijna gaan we weer de verkeerde gang in maar met een kleine correctie van mijn kant en een waarschuwing van de verpleegkundige gaan we goed. We gaan linksaf richting de deur van het trappenhuis. Dan hoor ik mensen praten. Zit ik nu toch in een wachtkamer? Ik vraag het maar nee er staan mensen voor de lift en wij gaan goed. Ik vraag Bobbie de deur te zoeken maar er blijkt een mevrouw in een rolstoel voor die deur te staan die roept dat ik er niet door kan. Ik wacht want ik neem aan dat ze aan de kant gaat. Dan komen er van de andere kant twee mannen door de deur. Enige verwarring ontstaat. Mevrouw in rolstoel moet aan de kant en dan sta ik er ook nog. Ik hoor een van de mannen zeggen dat ze er wel omheen gaan. omdat die hond nog aan het leren is. De andere man reageert door te zeggen dat hij dat wel kan zien. Nou ja laat ik dat maar als een compliment beschouwen want ik zie er blijkbaar niet blind uit met een geleidehond, herkeningsstok en een donkere zonnebril maar als een trainer! Ik vraag of ik nu richting de deur kan en ja de weg is vrij. Ik geef Bobbie weer het commando zoek deur, steek mijn hand uit om de deur te openen en……deur weg! Tegelijkertijd hoor ik iemand aan de andere kant lachen. Een mevrouw verontschuldigt zich lachend. Zij deed net de deur voor mij open. Al grinnikend vervolgen wij onze weg en zonder verdere problemen komen we boven in de hal waar Bobbie een zitplaats voor mij zoekt. Ik voel met mijn stok een paar benen en een zuinig lachje. Bijna laat Bobbie mij bij iemand op schoot plaatsnemen. Ik schuif iets op en ga dan zitten. Ik bel de taxi en een kwartier later worden we opgehaald. Bobbie loopt enthousiast achter de chauffeur aan naar de uitgang en naar de goede taxi.

Tien minuten later zijn we weer thuis waar ik tijdens het avondeten mijn verhaal in geuren en kleuren vertel. We lachen er met ons allen smakelijk om. Ach, zo beleef je nog eens wat. Het leven met een geleidehond is nooit saai.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *