Mijmeringen

      Geen reacties op Mijmeringen

Mijmeringen.

Ik loop lekker buiten met Bobbie en doe dat eigenlijk zonder nadenken. En dat is maar goed ook. Plotseling bedenk ik mij namelijk dat ik zomaar buiten loop en volledig op mijn hond vertrouw. Het dringt ineens tot mij door dat ik hier loop en niets meer zie. Even bekruipt mij een angstig gevoel. Wat nou als? Ja wat als? Nou ja, ik ben natuurlijk behoorlijk kwetsbaar. Wat als Bobbie een stoeprand over het hoofd ziet of een lantaarnpaal? Nou ja, het ergste wat er dan kan gebeuren is dat ik er af val of er tegen aan loop. Maar wat nou als ik iemand tegen kom die iets kwaads in de zin heeft? Dan roep ik mijzelf tot de orde. Ik heb immers Bobbie, en hij zal mij ongetwijfeld beschermen. Is dat zo? Weer die twijfel. Ja natuurlijk beschermt Bobbie mij, dat doet hij al als er een hond te dicht bij mij in de buurt komt. En daarbij heb ik ook nog eens een keer een stok. Tijdens mijn revalidatie op het Loo Erf heb ik tijdens weerbaarheidstraining tenslotte geleerd hoe ik die kan gebruiken? In gedachten verzonken loop ik verder en voor ik het in de gaten heb loop ik in het bos en mag Bobbie lekker los. Een paar zonnestralen piepen door de wolken, de vogels geven een prachtig concert en ik ruik de lente die in de lucht hangt. En dan weet ik het weer. Ik prijs mij gelukkig met mijn geleidehond Bobbie. Mijn steun en toeverlaat, mijn maatje, vriendje, knuffelbeer, mijn alles in soms bange dagen. Een rots in de branding die er altijd voor mij zal zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *