Gemis

      Geen reacties op Gemis

Gemis.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het schrijven van dit stukje mij wel enige moeite kost. Maar aangezien ik altijd open, eerlijk en transparant probeer te zijn over de dingen die ik meemaak heb ik toch besloten er over te schrijven.

Zoals jullie in veel stukjes hebben kunnen lezen vormen Bobbie en ik een fantastisch team. Er is en blijft alleen eén moeilijk puntje en dat is het looptempo. Ik heb ontzettend veel begeleiding gehad van Serge hier bij mij thuis en dat waren altijd fijne en leerzame uurtjes. Maar helaas leverde het niet op wat we graag zouden willen. Na goed overleg met Serge is uiteindelijk besloten dat Bobbie voor een aantal weken terug gaat naar Lelystad, naar Assistentiehonden Gaus. Daar kan dan volop met hem worden getraind. Een hele stap waar ik heel erg veel moeite mee heb. Mijn verstand zegt dat dit de beste oplossing is, maar mijn gevoel gaat daar dwars tegen in. Ik wil hem bij mij houden en hem niet missen. Maar ja het is het beste voor ons allemaal en Bobbie is daar natuurlijk in goede handen. Na het telefoontje waarin we deze beslissing hebben genomen heb ik echt wel een paar tranen gelaten en moest ik natuurlijk ook weer aan Amy denken. Op een zondagmiddag kwamen ze Bobbie ophalen, Bobbie had echt even de bevestiging van mij nodig om mee te gaan, een moeilijk moment die onze band maar weer eens bevestigd.  En dan rijden ze weg en is het stil in huis. Vreselijk stil. Er is in Lelystad getraind door Serge en hij heeft verschillende medische onderzoeken gehad bij dierenarts, orthopeed en tenslotte in een dieren kliniek voor een ct-scan en allerlei testjes omdat de orthopeed dacht dat er iets met zijn rug aan de hand was. Alles ging in overleg met mij en het contact is echt heel fijn. Ik word prima op de hoogte gehouden en heb echt het gevoel dat ik er toe doe, dat Bobbie echt een deel van mij is. Gelukkig is er medisch gezien geen enkele oorzaak waarom hij niet in tempo wil lopen. Behalve dan dat hij wat stram en stijf is en hij waarschijnlijk nog een bezoekje aan een osteopaat gaat brengen. Dat is fijn, maar ook dubbel. Nu kan er dus wel weer volop getraind worden en hoeven we niet bang te zijn dat hij pijn heeft. Maar ik hoop zo dat ze de gewoonte die hij heeft opgebouwd kunnen doorbreken.

Bobbie is nu inmiddels bijna drie weken weg en ik mis hem vreselijk.  Mijn vriendje, maatje en mijn vrijheid. Het zijn vreselijk zware weken, zeker de momenten van onderzoeken. Daar had ik zo graag bij willen zijn om hem te steunen. Onvoorstelbaar wonderlijk hoe snel je een hechte band opbouwt samen. Serge sloeg de spijker op zijn kop tijdens eén van zijn telefoontjes waarbij hij aan mij vroeg of ik wilde weten hoe het met mijn kind was. Het  voelt weer een beetje alsof ik terug bij af ben met het verschil dat ik weet dat Bobbie weer terug komt. Hoe lang dit nog gaat duren? Geen idee. Dat ligt er aan hoe snel Bobbie de training oppakt en dat het blijft hangen. En dan komt hij weer terug en kunnen we er samen weer tegen aan. Hopelijk nog vele veilig kilometers maken samen. Gelukkig gaat het verder goed met hem. Hij is vrolijk en eet en drinkt goed. Hij moest wel even wennen aan de kennel. Het liefst is hij gewoon onder de mensen. En het is een vreselijke smeerpoets in de kennel. Hij loopt en dendert overal dwars door heen en moet regelmatig gewassen worden. Dat verbaasd mij dan weer niets! Lieve Bobbie dat je maar heel snel weer terug mag zijn bij mij, ik kan niet wachten.

Over jokevanrooden

Vrouw, getrouwd met Valentijn, 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *