Mijn verhaal

 

Mijn naam is Joke en ik ben geboren in 1971. Ik ben opgegroeid in een gezin met twee zussen en een broer. Een van mijn zussen heeft ook RP, de rest niet. Toen ik 17 was kreeg ik de diagnose Retinitis Pigmentosa.... en toen verdween heel even de grond onder mijn voeten. Oké, en hoe nu verder? Gewoon doorgaan met mijn leven. Ik zat op dat moment op school en deed de opleiding administratief medewerkster. Hier ben ik mee gestopt en daar heb ik tot de dag van vandaag spijt van. Met alle aanpassingen die er tegenwoordig zijn, had ik hier vast een leuke baan in kunnen krijgen en houden..... Maar ja, 17, en eigenwijs. Ik ben gaan werken in verschillende supermarkten. Op de vleesafdeling en later achter de kassa. In 1990 heb ik mijn huidige man leren kennen, en heb hem ook meteen verteld van mijn visuele beperking. Gelukkig had hij hier geen enkele moeite mee, en neemt hij me zoals ik ben.

In 1991 ben ik in de ziektewet terecht gekomen omdat werken echt niet meer ging. In ditzelfde jaar zijn mijn man en ik gaan samenwonen. Een jaar nadat ik in de ziektewet terecht kwam, ben ik volledig afgekeurd en in de WAO beland. In de loop van de jaren heb ik nog wat thuiswerk gedaan, en verder heb ik me bezig gehouden met huisje, boompje, beestje, zoals ze dat zo mooi noemen.

In 1996 is onze oudste zoon geboren, en twee jaar later onze jongste zoon. Ons geluk was compleet op een ding na..... trouwen! Dit hebben we in 1999 gedaan, en we zijn nog steeds gelukkig getrouwd.

Nu de kinderen groter zijn ben ik een manier aan het zoeken om mijn dagen te vullen.

Om wat meer zelfstandig buiten de deur te kunnen komen heb ik gekozen voor een geleidehond. In 2011 Is Amy, een golden doodle, in ons gezin gekomen. Een schat van een hond, die haar werk uitstekend doet.

Ik heb een Facebook contactgroep opgericht en dat loopt erg goed. Het is ontzettend fijn om ervaringen te delen en verhalen en belevenissen van andere RP'ers te lezen. We leven erg met elkaar mee, vaak met een lacht, maar soms ook met een traan. Toch gaf mij dit nog niet genoeg voldoening. Dus kwam mijn blog erbij. Verhalen delen met andere RP’ers maar zeker ook met mensen zonder RP. Vertellen hoe mijn leven eruit ziet, hoe ik dingen beleef, en wat ik allemaal doe.

Mijn droom, een echte eigen website, werd realiteit, toen mijn zoon een cursus webdesign ging doen. Samen hebben wij deze site opgezet, en ik kan wel zeggen dat ik er ontzettend trots op ben.