Jaarlijkse traditie

      2 Reacties op Jaarlijkse traditie

Nog een paar weken. Dan is het weer zover. Met vier meiden een weekend weg. Elk jaar rond 11 November is het zover. Een vast terugkerend ritueel met elke keer een andere bestemming. Supergezellig en altijd chaotisch en hilarisch. Ook mijn handicap zorgt steevast elke keer weer voor een aantal hilarische momenten.

De voorpret is altijd al geweldig. Overleggen waar we naar toe gaan. Worden we het eens met z’n vieren? Vorig jaar zijn we naar Haarlem geweest. Lekker winkelen, eten en drinken. Voor we op de plaats van bestemming zijn is er al van alles gebeurd. Een tomtom is handig, maar ernaar luisteren met 4 dames in een auto? Een hele opgave. Mijn oren zijn getraind, dus meestal hoor ik alles. Maar ik houd wijselijk mijn mond. Ik weet immers niet precies waar we zijn? Maar als er dan wordt geroepen dat ze een afslag hebben gemist moet ik moeite doen mijn mond te houden. Ik had het tenslotte gehoord! Na enig zoekwerk ons hotel gevonden. Auto geparkeerd. Parkeergarage uit, en…..weg hotel! Voor ons een reden om met z’n allen dubbel te liggen van het lachen. Waar we natuurlijk weer veel bekijks mee trekken. Na onze bagage in het hotel te hebben gedumpt op weg naar het winkelcentrum. Dit jaar had ik voor de eerste keer mijn taststok mee. Dit was wel een dingetje. In het centrum van Haarlem mogen fietsers gewoon fietsen. Ik liep bij een vriendin aan de arm. Andere twee erachter. Af en toe wil je elkaar wel even wat zeggen en dan draaien we ons dus om. In ons rustige dorpje hoef ik niet zo na te denken over mijn stok. In Haarlem wel. Want als ik mij omdraaide zwiepte mijn stok gewoon lekker mee. En ja hoor, dan kwam daar weer een fiets aan en moesten vriendinnen weer ingrijpen. Hoe vaak het gebeurd is dat ik mijn stok bijna in een fietswiel stak is ontelbaar. Vriendinnen werden er moe van en vonden de stok toch niet zo handig. Maar we hebben veel gelachen en daardoor de mensen om ons heen gelukkig ook. Een hele dag winkelen, pfff, zeer vermoeiend. Het geroezemoes, muziek in winkels, het gekwek van ons vieren. Dit vergt veel concentratie. En dan in een winkel. O kijk, dit is leuk, en, o, kijk daar eens. Moet je dat eens zien! Jaja, het zal wel. Natuurlijk gebeurd het dat ik af en toe in een winkel sta en de meiden hun weg vervolgen. Tot ze iemand missen! Jij zou Joke toch meenemen! Nee jij had haar toch aan de arm? Ondertussen staat Joke het van een afstand rustig aan te horen. Ik lig dan in een deuk en wacht rustig tot er iemand terugkomt. Dan moet er nog gegeten worden. Een druk restaurant of café. Veel lawaai. Concentreren op gesprekken, en dan ook nog eten! Probeer het maar eens! Het is altijd reuze gezellig en ik kijk er altijd naar uit. Maar een heel weekend winkelen is best veel!

Dit jaar gaan we naar Scheveningen. Naar de musical De Lion King. Ik kan enorm genieten van de muziek en het verhaal. Dat is het deel van het weekend waar ik mij het meest op verheug. En uiteraard de hotelkamer. We slapen met ons vieren op een kamer. Dus of er veel van slapen komt? Maar lekker met z’n vieren, dat vind ik heerlijk. ’s Morgens een lekker ontbijtje en dan weer op naar huis. Bijkomen en nagenieten van alle leuke momenten die ons weer jaren bijblijven.

Over Joke Peppelman

Vrouw, , 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

2 thoughts on “Jaarlijkse traditie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *