Behulpzaam

      Geen reacties op Behulpzaam

Behulpzaam

Soms komen er van die situaties voorbij die mij voor altijd bij zullen blijven… Mensen willen graag behulpzaam zijn, maar soms wordt de plank totaal misgeslagen. Terwijl er andere momenten zijn waarop het mij juist ontroerd.

Allereerst kwam er een zeer behulpzame postbode voorbij. Ik zat even lekker buiten in het zonnetje. De postbode kwam er aan en we maakten even een praatje over het mooie weer. Daarna vroeg ze of ze mij de kaart even in de hand zou geven. Ik zei dat dat prima was. Het is een rouwkaart zei ze. Daar schrok ik een beetje van. Ik had geen idee dat er iemand was overleden die ik kende. Blijkbaar had ze dit door. Ze vroeg of ze de kaart even voor moest lezen! Dat hoefde niet want er was iemand thuis. Eerst moest ik er een beetje om lachen. De postbode die mijn post voor gaat lezen! Ik vond het nogal privé. Maar toen ik er even over na dacht vond ik het ook wel ontzettend lief. Stel dat er niemand thuis was geweest. Dan had ik mij de hele tijd af zitten vragen wie er was overleden. Gelukkig was de kaart niet voor ons maar voor de vorige bewoners. Had ik de postbode nu toch die kaart maar voor laten lezen dan had ze hem meteen weer mee terug kunnen nemen. Dit gebaar ontroerde mij eigenlijk wel. Vervolgens was er een zeer behulpzame maar ietwat overactieve taxichauffeur. Hij kwam me tegemoet op de oprit en zonder verder iets te zeggen sleurde hij mij aan de arm mee naar de auto. Ik was totaal overrompeld. Toen ik van de schrik was bekomen heb ik hem fijntjes laten weten dat ik hier niet van gediend was. Zijn verklaring voor zijn gedrag? Jij ziet toch niets dus moet ik jou helpen. Tja….heel fijn maar misschien de volgende keer even vragen of je mij kan helpen. Ik schrok me wezenloos van deze actie en voelde me nogal opgelaten. Ik zie inderdaad niets maar ik kan nog wel heel goed zelf lopen en als mij gevraagd wordt of ze mij kunnen helpen laat ik dat meestal graag toe. Maar daar wil ik wel heel graag zelf de controle over houden als het kan. Misschien vond hij mij wel heel ondankbaar maar dat kon mij op dat moment even niets schelen. De volgende actie was in de wachtkamer van de fysiotherapeut. Ik had heerlijk gesport en moest nog even op mijn taxi wachten. Ik liep naar de wachtkamer en hoorde stemmen. Ik zeg altijd even hallo als ik bij de wachtkamer kom ook al hoor ik niets. Stel dat er iemand zit. Ik wil toch wel graag voorkomen dat ik bij iemand op schoot ga zitten. Daar krijg je zulke rare verhalen van nietwaar? Deze keer zaten er twee mensen. Ik vroeg of ik nog ergens kon gaan zitten. Van de ene kant kwam, ja hoor, hier. Van de andere kant kwam, ja hoor daar. Ik begon te lachen. Oké, hier of daar. En waar is dat dan? Ik geloof dat ze zelf ook wel een beetje moesten lachen al was het enigszins ongemakkelijk. Ik voelde vervolgens maar gewoon met mijn stok en kwam een dame en een tafel tegen. Kan ik hier voor langs vroeg ik? Ja, hier is een stoel was het antwoord en het volgende moment hoorde ik geklop op een houten stoel. Kijk, daar had ik wat aan. Nog na grinnikend ging ik zitten en hebben we gezellig zitten kletsen tot de taxi kwam.

Dit bewijst maar weer eens dat het best moeilijk is voor de ziende medemens om ons, mensen met een visuele beperking, te helpen. Mijn advies is om het gewoon aan mij te vragen. En als iets mij niet lukt vraag ik het ook zelf wel. Maar ga niet ongevraagd aan mij zitten plukken of trekken. Als het met een beetje humor opgelost kan worden is het misschien ook een mooi leerproces voor beide partijen. Al zullen er altijd mensen zijn die het nooit gaan snappen en ons maar bot en eigenwijs vinden. Nou ja, dat is dan maar zo. Gelukkig zijn er ook heel veel mensen die het wel snappen.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *