Een hele onderneming Deel 3

      Geen reacties op Een hele onderneming Deel 3

Een hele onderneming Deel 3

De show is geweldig. Er is echt aan alles gedacht. Er staat een doventolk op het podium en voor ons is er audio discriptie. Wij hebben een koptelefoon met een ontvanger gekregen en ergens in de zaal zit iemand die ons precies verteld wat er op het podium en in de zaal gebeurd. Zo zit er iemand in een rolstoel te slapen en weet ik ook welke kleding Tooske Ragas draagt.Er worden een aantal wensen vervult. Echt tof. Een jongen die afhankelijk is van zijn rolstoel heeft hem een paar dagen moeten missen. Vandaag krijgt hij hem terug. Helemaal gepimpt. Met grote stoere banden zodat hij ook het strand op kan en in leuke kleuren. En natuurlijk ook nog voorzien van een toeter! Brace komt optreden en hij maakt er echt een feestje van. Een soort van Slagerij van Kampen betreed het podium en dit is zowel muzikaal als visueel een fantastisch optreden. Robert ten Brink komt Tooske aflossen. En weer worden er wensen vervult. De man van de audio discriptie maakt een geweldig humoristische opmerking en vriendin en ik liggen in een deuk van het lachen terwijl de mensen om ons heen er niets van begrijpen. Achter mij hoor ik iemand tegen haar buurvrouw zeggen dat wij een koptelefoon op hebben en dat we daarom zeker zo moeten lachen. Tja, dat is natuurlijk best raar. Als laatste komt Trijntje Oosterhuis op. Wat kan die vrouw zingen. Oké de show is afgelopen, en nu? Nu moeten 1100 mensen naar buiten, waaronder wij. Nou ja, gewoon opstaan en de meute volgen dan maar. Vriendin heeft gelukkig een heel goed oriëntatie vermogen en weet nog waar de trap is. We zijn op het tweede balkon, dus vier trappen naar beneden. Eenmaal beneden krioelt alles en iedereen door elkaar. We lopen maar gewoon voetje voor voetje verder. Op rechts hoor ik mensen praten die zo te horen bij de organisatie betrokken zijn. Voorzichtig schuifelen we die kant op. Aha, dat zijn de mensen van de audio-discriptie die de koptelefoons weer in ontvangst nemen. Ja die moesten we inderdaad nog inleveren! En dan moeten we de uitgang zien te vinden. En dan staan daar plotseling Knabbel en Babbel weer voor onze neus. Onze reddende engelen! Of ze ons weer even naar buiten moeten brengen? Heel graag natuurlijk. We zijn buiten en nemen afscheid. We vragen nog even of we wel op de goede plek staan. Ja hoor, jullie zijn hier ook gebracht. Prima, we hebben nog even voor de taxi komt.
Dan gaat de telefoon van vriendin. De taxichauffeur is op het terrein maar het is heel druk en hij wacht op de aanwijzingen van de verkeersregelaars. Wij proberen uit te leggen waar we staan. Ik hoor vriendin heel hard lachen. De chauffeur vraagt of wij willen uitkijken naar een zwarte auto met een grote witte hond voorin. Tja, roept vriendin lachend, wij zijn allebei stekeblind dus dat gaat het niet worden. We wachten nog een poosje. Onze twijfel begint steeds meer te groeien. We staan op een vreemde rustige plek ergens bij een parkeergarage. Dan weer de telefoon. Inmiddels staan we er al zeker een half uur. De taxichauffeur belt en verteld dat hij bij de hoofdingang staat. Oeps, wij dus duidelijk niet. Nou dan gaan wij hem maar zoeken. We lopen samen weer naar binnen en bijna op het zelfde moment komt er een dame naar ons toe. Jullie zijn gespot hoor ik haar zeggen. Een collega zag jullie staan en vond het och wel vreemd dat het zo lang duurde. Ze kreeg al het idee dat er iets niet goed ging. Binnen is het nog een enorme drukte en de mevrouw brengt ons keurig naar de hoofdingang. En daar is onze chauffeur, hoera!
We wurmen ons in een klein busje, samen met de chauffeur op de voorbank. Als sardientjes in een blik. Achterin zitten ook nog twee mensen van de oogvereniging. Dit word weer een heel avontuur en ik denk dat we waar voor ons geld gaan krijgen. We rijden van Amersfoort naar een klein plaatsje ergens bij Nijmegen. En daarna weer terug naar Doetinchem. Twee uur later arriveren we bij vriendin. Eigenlijk zou ik nu de regiotaxi nog moeten bellen om naar huis te gaan. Maar als ik manlief een berichtje stuur wil die mij wel ophalen. Pffff. gelukkig dat scheelt weer veel wachttijd. Het is half acht en ik stap moe maar voldaan uit de auto. Ik ben weer thuis.. Een enorm lange dag voor twee uurtjes theater.
Maar wat is het goed geweest voor ons zelfvertrouwen. We hebben samen maar weer bewezen dat wij echt heel veel kunnen en dat we niet in problemen maar uitdagingen moeten denken. uiteindelijk komt het altijd goed.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *