Taxiperikelen

      Geen reacties op Taxiperikelen

Taxiperikelen.

Door allerlei omstandigheden heb ik de laatste weken niet veel gebruik gemaakt van de regiotaxi. Maar afgelopen week heb ik de draad weer opgepakt en maar liefst 5 ritjes gehad.

Ik was weer even vergeten hoe het ook al weer was. Maar volgens mij had ik deze week gewoon heel veel pech.
De eerste rit was er een met alleen een taxichauffeuse. Deze had duidelijk behoefte aan een praatje. Wat zeg ik praatje? Ze moest haar hart uitstorten denk ik. Zo weet ik dat ze gescheiden is. Zomaar op straat gezet met helemaal niets. Nu heeft ze weer een geweldige woning en ze heeft het nog nooit zo mooi gehad. En dan is dit de korte versie. De lange zal ik jullie besparen. Het tweede ritje betrof een chauffeuse en een vrouwelijke medereizigster. Die had boodschappen gedaan in de stad en ging naar huis. Zucht, steun, wat had ze het zwaar.
De volgende dag weer een rit. Een super vrolijke en enthousiaste chauffeur en twee medereizigers. Waarvan één gelijk haar hele verhaal begon te vertellen over haar vriend die in het ziekenhuis lag. Wat hij allemaal mankeerde en hoe erg het allemaal was, zucht! Halverwege de rit bleef ik alleen over met de chauffeur. Dit was er een van het soort ik heb alles meegemaakt en gezien alleen dan tien keer erger of beter dan een ander. En overal een mening over hebben. Dat was een lange rit en ik ga me langzamerhand afvragen of ik iets op mijn voorhoofd heb staan waardoor mensen mij alles vertellen. Diezelfde dag op de terugrit. Ik wordt gebeld door een taxichauffeur dat hij er aan komt. Dit geloof je niet, maar ik had sterk het gevoel dat ik de zelfde chauffeur zou hebben als op de heenweg. En ja hoor, daar was hij weer. En deze keer had ik het rijk helemaal alleen ook nog. Oef, het gesprek ging verder waar het die ochtend was gebleven. Toevallig had hij ook een blinde vriend. En ook nog een met geleidehond. Niet te geloven wat hij allemaal had meegemaakt.
De rit leek een eeuwigheid te duren en ik was erg blij weer thuis te zijn.
En dan was er nog een ritje naar de showdown. Een vrouwelijke chauffeur. In eerste instantie dacht ik nog dat het gezellig zou worden. Maar dat bleek ijdele hoop. Ook zij begon een heel verhaal over haar familie. Haar dochter die jarig was en dat ze een geweldig cadeau voor haar hadden. Tot in detail werd verteld wat ze gingen doen en waarom het haar zo was gegund. Dus weer een familie waar ik veel van weet. En de terugweg weer een vrouw. En deze was niet bepaald spraakzaam, maar chagrijnig. Ik had de telefoon niet opgenomen toen ze belde omdat ik te laat was. Kan gebeuren toch? Ik stond keurig buiten op haar te wachten. Vervolgens kreeg ik gelijk onder mijn neus gewreven waarom ik mijn telefoon niet opnam. Nou ja zeg. Vervolgens moest ik volgens haar de volgende keer duidelijker zijn over waar ik was. Ik heb het adres opgegeven. Hoe duidelijk wil je het hebben? Gelukkig kwamen er twee heel gezellige dames in de taxi die eigenlijk elke woensdagavond samen met mij in de taxi zitten. Ze komen van de dagbesteding en hebben muziekles gehad. Hele verhalen en ze hebben zo’n lol samen. Dat maakte weer veel goed.

Maar het is niet alleen ellende hoor. Mijn volgende rit was met een hele vrolijke chauffeur. Hij herkende mij meteen maar ik had geen idee wie het was. Bleek dat hij mij twee jaar geleden voor het eerst naar mijn vrijwilligerswerk had gebracht. Ik was verbaasd dat hij dat nog wist. Maar het was zijn eerste ritje als taxichauffeur geweest en dat had hij onthouden. Leuk toch? Dat was een gezellige rit waarin we van beide kanten gezellig hebben gekletst.

Het valt mij op dat er enorm veel verschil zit in chauffeurs. Er zijn er behoorlijk veel die blijkbaar taxi rijden omdat ze moeten werken, iets moeten doen. Dat zijn niet de vrolijkste. De oudere heren die gepensioneerd zijn en nog niet thuis bij moeder de vrouw willen zitten zijn het gezelligste. Die doen het omdat ze het echt leuk vinden. En dan zijn er altijd uitzonderingen. Een hele leuke jonge knul, die er echt lol in heeft en ook graag wil leren hoe hij met ons om moet gaan. Dat is vaak de kers op de taart.

Maar al met al ben ik blij dat ik gebruik kan en mag maken van de regiotaxi. Want zonder dit vervoer kom ik niet waar ik wezen moet. Maar soms, heel soms, zou ik willen dat ik zelf de auto kan pakken of stil kan wegkruipen in een hoekje op de achterbank.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *