Samen op pad.

      Geen reacties op Samen op pad.

Samen op pad.

Het gaat steeds beter, de samenwerking tussen Bobbie en mij. Tot nu toe hebben we elke week nog training. Niet elke dag hoor, maar 1 of 2 keer in de week. We voelen elkaar steeds beter aan en het vertrouwen groeit. Bijzonder hoezo’n proces in zijn werk gaat.

Tijdens de afgelopen training hebben we hard gewerkt en we gingen allebei erg lekker. Het tempo zat er lekker in en de route ging goed. Onderweg nog een paar dingen extra geoefend. Een daarvan was het zoeken van paaltjes bij een oversteek waar hij liever midden op de drempel wil oversteken. Nu is Zelhem gelukkig niet zo’n druk dorp, maar toch voelt het voor mij niet fijn. Op de heenweg liep hij de paaltjes straal voorbij. We zijn nog een keer terug gelopen en naar veel aandringen bleef hij bij het paaltje staan. Verderop in de route kwamen we verschillende paaltjes tegen en prompt Ging Bobbie ze even aanwijzen. Kijk eens baas hoe knap ik dat kan leek hij te denken. Erg leuk, maar die paaltjes wilde ik niet! Op de terugweg wilde je de desbetreffende paaltjes weer negeren. Oké, dan maar even flink oefenen. Een keer of vijf heen en weer en uiteindelijk gaf Bobbie zich dan toch maar over. Een paar jochies die vlakbij aan het voetballen waren kwamen onze kant op en vroegen waarom wij daar zo lang bleven staan. Ik vertelde dat we aan het oefenen waren Met Bobbie omdat ik het zelf niet kon zien. “Ben jij blind?” vroeg het jochie. Ik gaf bevestigend antwoord. Waarop hij vroeg waarom ik dan een bril op had. “Omdat ik last heb van het licht” gaf ik als antwoord. Wij vervolgden onze route maar volgens mij bleef het jochie ons nakijken en snapte hij er niet veel van.

De volgende dag besloot ik de paaltjes samen met Bobbie nog eens op te zoeken tijdens de route naar de winkel. En Hoera, in één keer raak. Hoe trots kun je als baasje dan zijn. In de winkel nog een leuk gesprek gehad over mij en Bobbie en toen ik uiteindelijk de winkel uitliep hoorde ik achter mij mensen met elkaar praten. “Mooi Hé” en “Wat knap is dat toch”. Ik gloeide van trots en volgens mij had Bobbie het ook door. Samen weer op weg naar huis en ook dit keer gingen de paaltjes goed!

Moe maar voldaan kwamen we weer thuis. Ondanks dat het lopen met een hond veel minder energie kost dan met een taststok vreet het op dit moment nog wel enige energie. Vooral omdat het nog steeds nadenken is onderweg. maar o, wat een verschil. Ik moet er niet meer aan denken om Bobbie te  missen. In die zes weken is hij echt    als een verlengstuk van mijzelf gaan voelen en wil ik hem het liefst overal mee naar toe nemen. Helaas gaat dat natuurlijk niet altijd en overweeg ik ook voor ik ergens naar toe ga of het meerwaarde voor mijzelf heeft en hoe het voor Bobbie is. maar mijn gevoel zegt dat ik hem het liefst overal bij mij heb. Kortom ik ben verliefd! Het voelt zo veilig en vertrouwd om overal een maatje bij je te hebben en er niet meer alleen voor te staan. Hoe raar is het om de deur uit te gaan en Bobbie thuis te laten. En Bobbie zelf? Die vindt dat ook niet leuk. Als ik mijn jas pak staat hij al bij de deur te kwispelen. En stuur hem dan maar eens terug!

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *