Angstige momenten

      Geen reacties op Angstige momenten

Angstige momenten.

Helaas zijn veel automobilisten zich nog steeds niet bewust van hoe het is voor iemand met een visuele beperking om een drukke weg over te steken. Afgelopen week waren er voor mij ook weer een aantal situaties die best beangstigend waren. Voor mij en ook voor Bobbie want die voelt dan mijn angst en onzekerheid en dat kan zijn werk natuurlijk gaan beïnvloeden.

Zelf was ik mij hier natuurlijk al van bewust maar als je met iemand van de hondenschool op pad bent die de situatie dan ook nog eens beter kan inschatten besef je maar weer eens hoe kwetsbaar we zijn in het verkeer.. Samen lopen we richting een zebra en zijn goed zichtbaar voor alle weggebruikers. Ik wil mijn stok vooruit steken ten teken dat ik ga oversteken. Duidelijker kan ik niet zijn. Bij een zebra heb ik sowieso voorrang, dan steek ik nog eens een stok vooruit en heb ik een viervoeter met tuig om bij me. Hoe duidelijk wil je het hebben? Voor ik de oversteek waag hoor ik een auto doorrijden maar waar die precies is weet ik natuurlijk niet. Ik steek dus toch maar mijn stok vooruit omdat ik heb geleerd niet te twijfelen want dat zorgt voor verwarring. Ook Bobbie loopt door bij een zebra. Helaas was de auto dichterbij dan ik dacht en zwiep ik mijn stok tegen de auto en niet geheel zachtzinnig. Maar de auto rijd gewoon door en mijn stok is gelukkig nog heel. En ook Bobbie is ongeschonden. Ook heel vervelend en ronduit asociaal vind ik de automobilisten die alweer beginnen te rijden terwijl ik nog op de weg loop. Eerst stoppen ze wel netjes wat heel fijn is natuurlijk. Maar blijkbaar is er veel ongeduld. Als ik hun weghelft af ben maar nog wel aan het oversteken ben wordt er al gas gegeven en rijden ze vlak achter mij langs. Mijn hart staat dan bijna stil en automatisch ga ik harder lopen waardoor Bobbie ook weer schrikt van mijn reactie want hij doet keurig zijn werk.  Maar ja, ik weet natuurlijk niet waar ik mij precies bevind op de weg en waar de auto heen gaat. Hierdoor kan Bobbie ook onzeker worden in het verkeer. En dan was er nog een stoere meneer of mevrouw die met een vaart aan komt rijden bij de zebra. Ik hoor het en begin te twijfelen. Zal ik wel of zal ik niet?  Serge Gaus, mijn begeleider, gaf aan om over te steken. Hij kan de situatie natuurlijk beter inschatten dus daar vertrouw ik dan maar op. Vlak voor de zebra remt de auto af en komt tot stilstand. Pfffft, als blinde in het verkeer moet je echt een ijzersterk hart hebben.

Lieve automobilisten, is het misschien mogelijk om eens te proberen jezelf voor te stellen hoe het is als je niets ziet? Al die geluiden die op ons afkomen en waar wij ons op moeten orrienteren. Het gas geven en remmen. Stoppen ze nu wel of toch niet? Ik weet het, dat is echt heel moeilijk, maar er komt ook een beetje sociaal gedrag bij kijken. Als wij de straat over willen, steken wij onze stok recht naar voren, duidelijk zichtbaar voor iedereen. Probeer tijdig af te remmen en wacht alsjeblieft even tot we weer aan de overkant op de stoep staan voor je  je weg vervolgt. Het scheelt jou misschien een halve minuut, wij kunnen ons daardoor zekerder voelen in het verkeer en onze honden kunnen hun werk goed blijven doen.  Wij, mensen met een visuele beperking zullen je eeuwig dankbaar zijn.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *