Een pondje gehakt met hindernissen

Een potje gehakt met hindernissen.

Even naar de winkel voor een boodschap. Dit lijkt zo eenvoudig maar soms…

Ik heb mijn spullen klaarliggen en roep Bobbie. Maar wie of wat er ook komt, geen hond. Ik loop naar de kapstok en pak mijn vest. Dan roep ik Bobbie nog een keer. En ja, heel langzaam komt er beweging en komt hij aansloffen. Alsof hij wil zeggen het moet dan maar weer! Eenmaal buiten en op weg hoor ik in de verte een hoop kabaal. Als ik dichterbij komt weet ik het. De mensen van de groenvoorziening zijn aan het werk met grote bosmaaiers. Het horen en zien vergaat je compleet. Als we moeten oversteken steek ik mijn stok op goed geluk vooruit en loop samen met Bobbie naar de overkant. Als ik daar ben stopt het geluid. Een vriendelijke mannenstem groet mij en als ik een stukje verder ben hervat hij langzaam zijn werkzaamheden weer. Kijk, dat heet nou meedenken. Een stukje verder is er nog een mannetje met bosmaaier en daar gebeurd hetzelfde. Geweldig! We lopen een stuk verder en dan hoor ik weer iets. Een radio en klusgeluiden. Bobbie vertraagd. O jee, wat nu weer. Bobbie aarzelt. stopt, doet een stapje vooruit, maar ook weer een stapje achteruit. Duidelijk de situatie aan het inschatten. Maar hij blijft staan, blijkbaar is de situatie niet te overzien. Net als ik me afvraag hoe nu verder hoor een een stem die vraagt of ik geholpen wil worden. Ik vraag of er iets in de weg staat en dat blijkt  inderdaad zo te zijn. Eerst een auto half op de stoep met aan de andere kant een heg. Daar zouden we nog net tussendoor kunnen. maar daarachter een bus die volledig op de stoep staat. De man loopt voorop en ik geef Bobbie het commando volgen. Eerst langs de auto, dat past maar net. Dan de weg op en om de bus heen. Als we weer op de stoep staan bedank ik de man vriendelijk en loop verder. Ik hoor hem nog tegen de klussers zeggen dat ze de bus eigenlijk op de weg moeten zetten omdat ik blind ben en er niet langs kan. Ik glimlach en vind het fijn dat mensen zo meedenken en anderen er op een subtiele manier op wijzen hoe het anders kan. Zonder verdere problemen komen we in de winkel waar ik mijn pondje gehakt ga kopen. Eenmaal weer op de terugweg bedenk ik nieuwsgierig hoe het bij de obstakels zal gaan. Maar dan hoor ik plotseling een radio op links en Bobbie blijft gewoon recht door lopen. Als we een stukje verder zijn dringt het tot mij door dat de bus en auto weg zijn. Ik praat tegen Bobbie over hoe fijn het is dat mensen dit speciaal voor ons hebben gedaan en ik voel me blij. Een stukje verder zijn de mannen met de bosmaaier nog steeds bezig en het zelfde ritueel herhaalt zich weer. Fantastisch. ik gloei van binnen.

Ik ben zo ontzettend blij dat er mensen zijn die meedenken. Hoe geweldig zou het zijn als iedereen hier een stukje aan kan bijdragen. Meedenken, verdraagzaamheid, zich verdiepen in een ander. Ik ben blij. Lieve mensen die mij vandaag allemaal hebben geholpen door gewoon te doen zoals ze zijn, een dikke dank je wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *