Opnieuw en opnieuw en opnieuw

      Geen reacties op Opnieuw en opnieuw en opnieuw

Opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Ik mocht aanwezig zijn bij een bijeenkomst van een leesclub. Een groep dames die dit al veertig jaar doen. Deze keer hadden ze mijn boek, Leven met rp mijn dagelijkse beslommeringen met een visuele beperking, gelezen en wilden ze graag dat ik erbij zou zijn. Heel bijzonder en natuurlijk vond ik het een eer.

Vlak voor ik, samen met Bobbie, richting de bijeenkomst ging, realiseerde ik mij dat ik  zo bij een groep dames zou zitten waar ik de meesten niet van ken, maar dat zij mij, door het lezen van mijn boek, al best heel erg goed zouden kennen. Dat gaf even een raar gevoel. Voor het eerst vroeg ik mij af of dit wel is wat ik nog steeds wil. Mmmmm, wel iets om over na te denken.  Een mooi onderwerp voor een andere column. De middag was een groot succes, de dames waren oprecht geïnteresseerd en hadden veel vragen voorbereid. Een van de redenen waarom ik schrijf is de ziende mens een inkijk in mijn leven met een visuele beperking te geven. En dat hoeft niet zozeer mijn privéleven te zijn, maar ik merk dat ik daar vaak niet aan ontkom.  Een stukje bewustwording voor de buitenwereld, daar gaat het eigenlijk om.  En daar heb ik deze middag geloof ik wel weer een beetje aan kunnen bijdragen. . Erg leuk om feedback te krijgen. en gelukkig waren ze oprecht en kritisch.  Soms kwamen er vragen waar ik echt even over na moest denken want er staan columns in het boek die ik al wel tien jaar geleden heb geschreven. Eenmaal thuis heb ik het boek opgezocht in de passend lezen bibliotheek, een bibliotheek voor mensen met een leesbeperking en heb het boek gestreamd. Dat wil zeggen dat ik hem via een app op mijn mobiel kan downloaden en hem gelijk tot mijn beschikking heb. Ik ben begonnen bij deel twee, over mijn revalidatie op het Loo Erf in Apeldoorn. Heel raar om iemand anders mijn verhalen te horen lezen. Ging dat echt over mij? Ja, het waren echt mijn verhalen. Gek om te horen, confronterend ook.  Maar al luisterend kwam ik ook stukjes tegen die mij weer even aan het denken zetten. O ja, dat is waar ook. Dat heb ik ook gedaan en dat heb ik ook geleerd. En o ja, zo moest ik dat toepassen. Het was eigenlijk net of ik weer een klein beetje opnieuw aan het revalideren was. Ik heb het weer gelezen met een lach en een traan, want o, wat heb ik daar ook veel doldwaze en komische situaties meegemaakt.

En dat is iets wat ik ook al eens eerder in een column heb geschreven, revalidatie stopt nooit. Ik ben nooit uitgeleerd. Dan denk ik alles onder controle te hebben en te weten hoe ik alles moet doen, en dan gebeurd er weer iets waardoor ik weer een eind terug val. Of iets weer opnieuw en op een andere manier moet leren. Het is een eindeloos leerproces. Op dit moment ben ik ook weer bij Koninklijke Visio, een expertisecentrum voor mensen met een visuele beperking,  waar het Loo Erf ook een onderdeel van is onder behandeling. Een aantal gesprekken met maatschappelijk werk en ergotherapie om nieuwe routes buitenshuis te leren, en wat aanpassingen in huis te realiseren. Ik sta op een nieuw punt in mijn leven wat weer veel veranderingen met zich meebrengt en waar ik wel wat hulp bij kan gebruiken.

Op Het Loo Erf werd ook veel aandacht aan verwerking en acceptatie besteed, maar omdat ik al zo lang slecht zie en al jaren nagenoeg niets meer zie dacht ik dat ik dat niet zo nodig had. Maar ook dat kom ik nu tegen.. Ik ben zelfstandiger geworden en onderneem veel meer. Daardoor kom ik ook meer in aanraking met situaties waar ik, soms zelfs letterlijk, tegenaanloop. En dan merk ik dat ik dat toch soms heel moeilijk vind. Hoe ga ik me bepaalde situaties om. Waarom vind ik sommige situaties zo moeilijk waar ik in het verleden fluitend door heen ging? En vooral ook hoe reageer ik op vragen, situaties en opmerkingen in mijn omgeving? Altijd fijn als er dan iemand is waar je even mee kan sparren. Het is heel fijn om dat met lotgenoten te doen. Dit levert vaak waardevolle gesprekken op omdat je van elkaar weet waar het over gaat. Maar af en toe is het toch ook  prettig om met een professional van gedachten te wisselen die je net even dat zetje kan geven waardoor, helaas niet letterlijk, je ogen open gaan en je weer weet hoe je verder moet. Dus zo zie je maar weer, revalideren doe ik steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw, telkens weer. En het is goed dat die mogelijkheid er dan ook is, ik maak daar dankbaar gebruik van, maar ben ook altijd weer blij als het klaar is en ik weer mijn eigen weg kan gaan. Daar gaan ik voor.

Over Joke Peppelman

Vrouw, , 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *