Me myself and I

      Geen reacties op Me myself and I

Me, Myself and I.

In een gesprek kwam een uitspraak voorbij die mij bleef bezig houden.

Geen uitspraak van mezelf moet ik eerlijkheidshalve bekennen maar het zette mij wel aan het denken. Lekker in mijn eentje op de bank mijmeren over deze uitspraak. Just me, myself and I.

Kun je de realiteit ontvluchten en kun je daar dan ook van genieten? Het moge duidelijk zijn dat het in deze context gaat over mijn visuele beperking. De realiteit ontvluchten is daarom erg lastig. Waar ik ook ga ik neem mijn beperking en mijzelf altijd met mij mee. Maar bepaalde situaties ontvluchten, dat kan natuurlijk wel. Misschien lijkt het wel een beetje laf, maar soms is de realiteit zo zwaar. Mij als blinde begeven in een ziende maatschappij, dat valt echt niet altijd mee. Het is zo moeilijk uit te leggen wat je wel en niet kan en wat je voelt. En soms ben ik het zo beu om het steeds weer uit te leggen. Iedereen bedoelt het natuurlijk goed en ik snap ook wel dat het moeilijk te begrijpen is, maar dan is het soms zo heerlijk die realiteit te ontvluchten. Lekker de stilte opzoeken en mijn hoofd leegmaken door met Bobbie te gaan wandelen. Ja, en daar kan ik dan wel van genieten. Eigenlijk doe ik dit veel te weinig want ongemerkt ga ik toch vaak mee in de stroomversnelling van deze maatschappij, en de gewoontes die er in al die jaren zijn ingeslopen maar eigenlijk niet meer bij mij passen. En zo geeft een uitspraak zoveel stof tot nadenken. Wie ben ik, wat wil ik en wat kan ik. Maar vooral, wat past bij mij?

Genieten van de realiteit is nog een brug te ver en of dat ooit zal komen? Ik vraag het me af. Natuurlijk kan ik nooit genieten van mijn visuele beperking maar misschien kan ik ooit wel genieten van situaties die zijn ontstaan door mijn visuele beperking. Neem bijvoorbeeld de Showdown, sport voor mensen met een visuele beperking. Als ik tijdens een toernooi of competitie een beker win geniet ik daar enorm van. Maar om nu te zeggen dat ik dankbaar ben dat ik blind ben en zodoende dit resultaat kan behalen, nou nee natuurlijk niet. Maar de realiteit is wel dat ik in contact ben gekomen met deze sport door mijn visuele beperking. En kanten van mijzelf heb leren kennen waarvan ik niet wist dat ik ze had. Een fanatisme, ongelooflijk. En ik doe iets wat ik leuk vind en wat ik blijkbaar ook kan. En dat is dan stiekem misschien toch wel iets om van te genieten. Maar het is en blijft met vlagen zo verdomde moeilijk om het te accepteren. Afscheid nemen van situaties die niet meer kunnen of die ik echt niet meer wil. Maar daarentegen komen er dan ook weer nieuwe bij. Een nieuwe realiteit die ik zelf uiteindelijk ga kiezen na nog  veel, heel veel vallen en opstaan.

 

De uitspraak die ik hoorde? Hier komt hij dan…

Genieten omdat ik de realiteit ben ontvlucht, dat is meer waarschijnlijk dan genieten van de realiteit

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *