Daar ben ik weer!

      Geen reacties op Daar ben ik weer!

Daar ben ik weer,

waarschijnlijk is het jullie opgevallen dat ik een tijdje niet heb geschreven. Dit heeft een reden waarover ik nu in het kort iets wil schrijven zodat jullie ook mijn volgende blogs begrijpen.

Sinds 1 September wonen Bobbie en ik samen in een nieuw huis. Een nieuw begin voor ons samen na een hectische periode waarin in goed overleg  een einde is gekomen aan mijn huwelijk. Verder ga ik hier niets over vertellen en ook geen vragen over beantwoorden. Het gaat goed met mij en Bobbie en er zal weer genoeg stof tot schrijven zijn.

Samen in een nieuw huis en een nieuwe omgeving. Voor ons allebei even wennen maar met veel hulp van Visio gaat dat goedkomen. Elke week komt er een ergotherapeut die ons helpt bij het leren van nieuwe routes en om de week gaan we naar nijmegen voor maatschappelijk werk. Een drukke tijd die veel energie kost maar ook veel oplevert. Ook in huis is het wennen maar eigenlijk gaat dit wonderbaarlijk snel. Het voelt al echt als mijn eigen huis, veilig en vertrouwd. Ook Bobbie schijnt zich hier wel prima te voelen. Hij is heel relaxed en pikt de nieuwe uitlaatroute prima op. “s avonds gaan we even naar een perkje waar hij kan plassen. Dit is de zelfde kant op als de lange uitlaatroute die we overdag doen. De eerste avond wilde hij natuurlijk ook die kant op. Maar ik deed hem de beugel af en gaf hem het commando plassen. Maar al wat hij deed, geen plas. Ik spoorde hem aan het perkje in te lopen wat hij uiteindelijk ook wel deed maar daar bleef hij staan. Natuurlijk kon ik het niet zien, maar ik voelde aan zijn hele houding dat hij me echt stond aan te kijken en zich afvroeg wat ik in vredesnaam van hem wilde. Nou ja, dan maar niet. Beugel weer om en naar huis. De volgende avond een nieuwe poging en ja hoor, meneer had het begrepen. Na de plas liep hij de stoep op en even nog probeerde hij of we echt niet verder gingen. Nee echt niet! Hij draaide zich om en stapte weer netjes in de beugel. En nu, na twee weken gaat het fantastisch. Hij loopt rechtstreeks naar het perkje, eenmaal uit de beugel gaat hij meteen plassen loopt naar de stoep, draait zich om en stapt weer keurig in de beugel. Zo grappig om te zien hoe snel iets een gewoonte wordt.

 Op naar een nieuwe toekomst. Samen gaan wij het redden, Bobbie en ik.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *