De tijd vliegt voorbij.

      2 Reacties op De tijd vliegt voorbij.

De tijd vliegt voorbij.

En dan zit ik al weer vier weken op mijn nieuwe stekje. Jeetje wat vliegt de tijd. Het gaat goed en ik voel me thuis, en de dagen zijn zo gevuld dat ik geen tijd heb gehad om te schrijven.

En dat is goed, al verlang ik nu zo af en toe wel naar een dag met niets, en dat is vandaag. dus kan ik eindelijk schrijven. Samen met Bobbie probeer ik een ritme te vinden, maar dat lukt nog niet zo erg. En maakt dat uit? Nou, eigenlijk niet. Ik hoef niet op de tijd te letten, ik hoef niet op vaste tijden aan tafel te zitten, en dat is wennen maar dat gaat steeds beter. Ik heb ongelooflijk veel bezoek gehad en nog steeds. Allemaal lieve mensen die mijn huisje komen bewonderen en mij verwennen met cadeautjes. Verder is de hulp via de WMO op gang gekomen. En ondanks dat ik daar veel slechte verhalen over hoor is dat bij mij ontzettend soepel verlopen. Het keukentafelgesprek vond ik wel pittig. Ik werd op dat moment ontzettend geconfronteerd met mijn beperking en dat is iets wat ik natuurlijk liever niet wil.Maar het is wel goed en fijn dat het er is. Ik wil natuurlijk het liefst alles zelf doen, en ik heb dan ook nog een soort van bewijsdrang naar de buitenwereld. De eerste weken was ik continu aan het poetsen want er kwam veel bezoek en soms ook onverwacht. En dan moest het schoon zijn, ik zou wel eens laten zien dat ik het kon. En dat ging ook prima maar ik was wel van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bezig. Mijn maatschappelijk werkster vroeg me hoelang ik dat dacht vol te houden. En ja, daar had ze een punt. Als je alleen bent komt er zo ongelooflijk veel op je pad wat je moet doen. dingen die je anders nog wel eens kon uitbesteden aan een ander. En zoveel dingen om aan te denken. Als ik daarnaast ook mijn vrijwilligerswerk wil blijven doen en mijn sociale contacten wil onderhouden en dan de showdown natuurlijk niet te vergeten, ja, dan ga ik dat niet zo lang volhouden. Eerlijk is eerlijk, ik vind het nu allemaal best veel maar de mobiliteitslessen en het maatschappelijk werk, die verdwijnen straks uit mijn agenda en dan blijft over de huishoudelijke hulp, boodschappenhulp en posthulp. Als het mij gaat lukken om een aantal dingen op een dag te plannen dan is het allemaal best te overzien. En er zullen ook tijden komen dat het bezoek wegblijft en ik blij ben dat er dan iemand komt om mij te helpen en even gezellig te kletsen en koffie te drinken.

Langzamerhand komt er een beetje rust over mij heen. De eerste adrenaline van de verhuizing is inmiddels wel verdwenen en ik voel me goed. Ook met Bobbie gaat het prima. Hij voelt zich hier ook thuis, als ik er maar ben. Langzaam aan ontwikkeld hij ook weer zijn eigen gewoontes in dit nieuwe huis, zijn favoriete plekjes om te liggen en keurig in de gang op een handdoek blijven liggen als we gewandeld hebben. De avondwandeling slaan we af en toe over. Meneer staat dan buiten op de stoep en wil dan echt niet verder, alleen weer naar binnen, dat wil hij wel. Nou ja, als hij zijn behoeftes op kan houden tot de volgende ochtend vind ik het prima.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

2 thoughts on “De tijd vliegt voorbij.

  1. Toni Hoefsloot

    Dag Joke.
    Graag zou ik van jou horen wat RP eigenlijk is. Dat kan ik natuurlijk best zelf opzoeken, maar ik zou het graag van jouzelf horen. Hebben we contact?
    Al voel ik het zelf niet zo, mijn VB heet Juveniele Retinoschisis met Macula Degeneratie (laatste stadium). Ik heb nog flink zicht gelukkig al mis ik in de praktijk veel details. Met wat fantasie en voorstellingsvermogen lukt het me aardig dat te compenseren. Ik ben door mijn neef Luud attent gemaakt op je internetbewegingen. Ik stel het op prijs van je te horen.
    Hartegroet, Toon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *