Uitdaging

      Geen reacties op Uitdaging

Uitdaging…

Vier jaar geleden begon ik op het Loo Erf met het verkennen en verleggen van mijn grenzen. Soms ging ik over mijn grenzen en dat is geen fijn gevoel. In die 42 weken heb ik veel geleerd, maar ik weet inmiddels ook dat het altijd weer terug komt. Een leerproces waarin ik nieuwe uitdagingen niet uit de weg moet gaan, maar ze  juist moet aangaan. Op een veilige manier en met heel veel vertrouwen in mijzelf en de mensen om mij heen.

Zo heb ik paard gereden en tot mijn eigen stomme verbazing mij zelfs gewaagd aan abseilen. En nu? Ik kan er (bijna) weer een aan mijn lijstje toevoegen. Ik kreeg een uitdaging in mijn schoot geworpen door een heel bijzonder duo. Ze zijn zelf heel benieuwd hoe ik ze in dit verhaal ga noemen, maar dat is al een uitdaging op zich want alles wat ik ga verzinnen zou ze te kort doen.   Het zijn alle twee enorme zeilfanaten die dachten mij wel eens even op een zeilboot te krijgen. Ze dachten in mij een persoon te zien die uitdagingen niet uit de weg gaat, die het leuk vindt maar ook af en toe een zetje nodig heeft om een grens te verleggen. En dat allemaal op een manier die er voor zorgt dat het uiteindelijk mijn eigen beslissing is en ik mij niet over mijn grenzen laat duwen. Een heel goed leerproces dus.

Tijdens een gezellige lunch voorafgegaan door een heerlijke boswandeling van zo’n anderhalf uur waarin Bobbie zich helemaal had uitgeleefd en ik me enorm vrij voelde om gewoon met mijn stok het bos door te banjeren, kwam dit onderwerp natuurlijk aan bod en stiekem had ik allang bedacht het te gaan doen, als het voor mij tenminste acceptabel was. Voor ik het goed en wel in de gaten had zaten we in de auto op weg naar de haven., en gelukkig was Bobbie ook mee. Mijn grote vriend, steun en toeverlaat. Kriebels gierden door mijn buik en mijn gedachten en gevoelens werden even helemaal uitgeschakeld. Geen idee wat te verwachten, maar kleine stapjes waren mij beloofd. Vandaag alleen op de boot aan de steiger. Bobbie liep alsof hij daar dagelijks kwam en hielp mij tot aan de steiger geloof ik. Precies weet ik het eigenlijk niet. Daar nam een van de twee Bobbie van mij over ende ander ontfermde zich over mij. En ja waar ik al bang voor was, een redelijk smalle loopplank. Bobbie zat inmiddels in de boot en zo waren er nog een paar extra handen voor mij die ik wel even nodig had. Niet nadenken en gaan. Dan de wiebelende boot op. Spannend, maar het ging goed. Zonder nat pak zat ik even later op de boot. Daar zat ik dan. Overmand door emoties en overladen door complimenten zocht ik even mijn toevlucht bij Bobbie die mijn stemming wel aanvoelde en ik kon mij mooi even verschuilen. Even rustig zitten en alles op mij in laten werken. Ondertussen Deed het duo hun best door over de boot heen en weer te lopen zodat ik de schommelende bewegingen kon voelen. Eigenlijk moest ik daar ook weer enorm om lachen. Vanaf de kant werd een opmerking geplaatst: “Dit heet nu droogzeilen”. Maar o, ik geloof dat ik er aan kan wennen. Zon op mijn gezicht, wind in mijn haren, het zachte schommelen van de boot en het geluid van water, en verder helemaal niets. Vervolgens ging de ontdekkingstocht verder naar de kajuit. Voelen waar ik ben, hoe hoog het is, kan ik staan?Grote stappen, diepe afstappen en zitten op een bedje in de kajuit. Op mijn knieën verder op verkenning, en weer even zitten. Volgende uitdaging, rondje over het dek? oef, ach ja, ik ben nu toch hier. Weer uit de kajuit. Bukken, voelen, klimmen en staan op een kleine vierkante meter aan alle kanten beschut. Even staan terwijl er flink werd gewiebeld. Meegaan met de bewegingen van de boot. En hup met helpende handen het dek op. Voetje voor voetje langs de kajuit tot ik mij plots realiseerde dat ik hoog boven de boot uitkwam en de veilige beschutting weg was. Maar ik had de kajuit aan mijn linkerkant en een enorme steun voor mij. En zo stond ik even later op de boeg, tenminste, ik geloof dat het zo heet, dat weet ik ook allemaal nog niet precies. Even schoten er titanic-achtige gedachten door onze hoofden en dat bezorgde mij weer een lachkriebel, even een stukje ontlading. Weer terug schuifelen naar de beschutte zitplaats, waar ik overigens wel bleef staan. Wat waren ze  trots op mij en Bobbie stond mij kwispelend op te wachten, een echte scheepshond met zeepoten. 🙂  Even weer een knuffel voor Bobbie en gevraagd op te houden met die complimenten want ik voelde dat ik ging huilen. Maar er werd mij wel even verteld dat ik een enorme grijns op mijn gezicht had. Ik voelde de overwinning nog niet echt want er was nog een klein detail. Ik moest die boot weer af. Dat wiebelende dingen dan de steiger weer op.  Maar met geweldige begeleiding ging dat eigenlijk best goed. Al iets soepeler dan er op. Natuurlijk moest ik nog wel over de loopplank en ik vroeg waar we eigenlijk op liepen. Een drijvende steiger! Maar dat was de heenweg even niet verteld, en dat was blijkbaar bewust en maar goed ook. Want had ik dat geweten had ik waarschijnlijk geen stap meer gezet.

Man, wat een uitdaging en ja, ook een grens. Doodmoe liet ik me weer in de auto zakken. Wat een ervaring, dat had ik toch maar even gedaan. De tranen van opluchting, overwinning en spanning zaten hoog maar ik geloof niet dat ik ze heb laten zien. Waarom niet? Tja, dat is misschien een volgende uitdaging. En de volgende stap? Ja die gaat er zeker komen. Een rondje varen op de motor zoals ze dat dan noemen. Om het echte gevoel te krijgen. En vind ik het dan nog leuk, dan komt misschien het zeilen wel aan bod.  Maar dat is van later zorg. Ik dacht dat ik die nacht wel als een blok zou slapen. Maar no way. De adrenaline zat nog te hoog en alles van die dag passeerde weer de revue. Maar ach, wat kan mij het schelen. Ik heb het gedaan en ik vond het geweldig. Maar eerlijk is eerlijk, zonder de fantastische, nuchtere begeleiding had ik het nooit aangedurfd. Een groot compliment voor jullie! 😉

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *