Op de loer,

      2 Reacties op Op de loer,

Op de loer,

.

En dan kan je zomaar ineens in een heel diep gat vallen. Van euforie naar een enorme dip en weer terug.

Ik zou liegen als ik zeg dat alles wat er de afgelopen tijd gebeurd is vlekkeloos voorbij is gegaan al wil ik dat altijd wel graag doen geloven. Maar een nieuw leven opbouwen  gaat niet altijd zonder vallen en opstaan. De eerste tijd was druk en hectisch, weinig tijd voor mezelf. Maar die is er nu wel en dat is zeker niet verkeerd. Even teruggeworpen worden op mezelf, nadenken over wat ik wil en hoe ik dat ga vormgeven en soms gaat dat gepaard met diepe dalen. en die komen meestal   niet zomaar. Na de euforie van het zitten op een boot, het beseffen dat als ik iets wil ik het ook kan, want dat was uiteindelijk de les, heb ik dat gevoel een paar dagen vast kunnen houden. Twee dagen later ging ik mijn eigen uitdaging aan, met Bobbie naar de Jumbo. De eerste keer alleen en vol vertrouwen gingen we op weg. Nog maar net op weg zwikte ik van een stoepje, au, nou ja, kan gebeuren, en weer door. De hoek om naar links, maar Bobbie had daar duidelijk geen zin in. Stukje terug, opnieuw proberen, maar weer niet. Ik stond in dubio, even de beugel loslaten en aan de riem verder? Maar ik voelde dat het vertrouwen even helemaal weg was en dat het mij niet zou lukken. Omgedraaid en onverrichter zaken weer naar huis. Weg euforie, welkom diep, zwart gat. Wat kan dat snel gaan en wat voelt dat ellendig. Natuurlijk zijn er vaker tegenslagen en daar kom ik weer overheen. De ene keer heel snel de andere keer duurt het wat langer. Negen van de tien keer stap ik er over heen, en de tiende keer? Bam, die komt binnen. Even geen zin in helemaal niets. Alles en iedereen kan me gestolen worden. De hele dag komt er niets uit mijn handen en aan eten moet ik al helemaal niet denken. ’s Avonds besluit ik een wijntje te nemen en langzaam, heel langzaam komt er weer een sprankje licht. Praten met mensen die hetzelfde meemaken is vaak wel helpend, Niets uit te hoeven leggen, alleen maar een luisterend oor en begrip. De rest van de buitenwereld moet maar even wachten, het lukt gewoon even niet.  De volgende ochtend wordt tikweer blij wakker. Ik ga met Bobbie wandelen en hoor de vogeltjes weer fluiten en thuis zing ik weer mee met de radio. Maar gaandeweg de dag blijkt maar weer hoe broos het kan zijn. Ik vertik het om weer dat gat in te duikelen, maar hoe verder de dag vordert hoe meer ik op het randje balanceer en er af en toe net op tijd overheen spring. Een heel weekend alleen is dan natuurlijk niet echt bevordelijk en heel goed voor zelfmedelijden, maar zoals ik al zei, goed om bij mezelf eens goed na te gaan wat ik wil. Ik ga op tijd naar bed en word midden in de nacht snotverkouden wakker. Welja, ook dat nog. Nog meer redenen om mezelf zielig te vinden. Maar dan probeer ik mezelf weer bij elkaar te rapen en mijzelf een schop onder mijn kont te geven. Ik moet zelf mijn leven gaan inrichten en dat kan niemand anders voor mij doen. Na een gloeiend hete douche ga ik met Bobbie naar buiten. Het uitlaatrondje is me veel te kort maar dat is even niet anders. Het is heerlijk buiten en de vogels fluiten volop. Na het ontbijt even lekker buiten zitten lezen maar mijn hoofd stopt niet met malen. Dan maar achter de laptop om het van me af te schrijven. Een hele fijne therapie. Er komt een week aan met redelijk wat afspraken en dat is fijn. Maar ook lege dagen.

En daar ben ik de enige aangewezen persoon voor om die naar mijn idee in te vullen. Met de lessen van afgelopen week in mijn achterhoofd en nog een gesprek met mijn maatschappelijk werkster in het vooruitzicht..

Maar er komt altijd weer een moment waarop het beter gaat en daar houd ik mezelf telkens maar aan vast.

Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder, want van me afschrijven is prima, maar het meteen plaatsen was even een brug te ver. Inmiddels ben ik er weer een beetje boven op gekrabbeld en gaan we weer vol goede moed verder.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

2 thoughts on “Op de loer,

  1. Toni Hoefsloot

    Oh, Joke! Wat je meemaakt. Dat je jezelf daarin kunt laten zien. Wat laat je eigenlijk zien? Dat je mens bent in al je vezels en cellen. Kwam iedereen er maar zo voor uit dat het leven je niet alleen maar makkelijk afgaat. Soms moet ervoor geknokt worden en dat doe je. Je kunt gewoon soms even bij de pakken neerzitten. Dat mag. Daarna pak je gewoon de draad weer op, dwars door alle tegenslag heen en kom je jezelf weer tegen tussen de fluitende vogeltjes. Ik heb respect voor de manier waarop je omgaat met je zelfstandigheid.
    Liefs, Toon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *