Energieboost

      Geen reacties op Energieboost

Energieboost

En dan komen er soms van die dingen voorbij waarvan ik ineens bedenk dat ik ze zelf ga doen. Even geen zin om hulp te vragen. `Niet afhankelijk willen zijn en weten dat iedereen hartstikke druk is. Niet meer nadenken, geen beren op de weg zien, maar gewoon praktisch denken, de dingen regelen die geregeld moeten worden en gaan.

Zo moest ik deze week naar  de ABN-AMRObank in Doetinchem.Ik bedacht me dat ik vrijdag een lunchafspraak had in ’t Brewinc, ook in Doetinchem en op loopafstand van de bank. Hoe zou ik dat nu eens kunnen regelen zodat ik dat zelf kon gaan doen en combineren. Ik besloot om de taxi te bellen en mij af te laten zetten bij de bank. So far so good? Even niet bij stilgestaan dat ze daar nog steeds druk bezig zijn met werkzaamheden. De taxi kon niet voor de deur stoppen maar de chauffeur was zo lief om mij voor de deur af te zetten. Eerste uitdaging, een draaideur. Gelukkig een grote en een die heel langzaam draaide. Bobbie en ik kwamen er zonder problemen doorheen. Binnen gaf ik Bobbie de opdracht om de balie te zoeken en dat deed hij fantastisch. Eigenlijk had ik een afspraak moeten maken maar het was gelukkig niet druk. De baliemedewerker begeleide mij keurig naar een zithoek waar we even moesten wachten. We werden opgehaald en mochten naar een kantoortje. Bobbie liep keurig achter de dame aan en bleef rustig liggen zolang wij bezig waren.  Nadat alles geregeld was liep de dame mee naar de uitgang en hielp ons even door de deur. En toen op zoek naar ’t Brewinc. Ik ben daar al vaker geweest met Bobbie dus hij weet de weg daar behoorlijk goed. Er stonden nog een paar obstakels op de stoep vanwege de werkzaamheden. Bobbie leidde mij keurig van de stoep af, over het fietspad en weer de stoep op waar het kon. In een streep liep hij naar een ingang. Maar er gebeurde niets. Ik voelde een grote glazen wand en dacht dat we verkeerd waren. Bobbie aangespoord om verder te lopen maar ik had al snel door dat het niet klopte. Terug en weer stonden we voor die glazen wand. Hmmmm, vreemd. Dan nog maar een stukje terug. Ik hoorde mensen praten en vroeg of ze mij konden vertellen waar ’t Brewinc was. Ja, we waren er vlak bij, zij moesten er ook naar toe dus ik kon met ze meelopen. Ze zagen aan Bobbie dat hij precies wist waar we naar toe moesten. En ja hoor, stonden we weer voor die glazen wand. Bobbie had het gewoon hartstikke goed. Die glazen wand schuift alleen heel langzaam open als de tweede schuifdeur dicht is. Dat had ik kunnen weten! Eenmaal dan toch binnen gaf ik Bobbie de opdracht rechts en daarna zoek de balie. We waren in het restaurant. Gevraagd naar een lege tafel en Bobbie bracht mij daar keurig naartoe. Wauw, wat voelde ik mij geweldig. Ik drink bijna geen koffie, maar vond dat ik mezelf wel even mocht trakteren op een cappuccino. Ik moest nog een half uurtje wachten voor mijn afspraak er was en plotseling stond er  iemand aan mijn tafeltje die vroeg of ik Joke was. Euhm, ja, maar wie bent u? Hij snapte dat ik zijn stem niet meer herkende want ik moest heel ver terug, graven in mijn geheugen. Terug naar toen ik een jaar of 9 was. En ja, toen wist ik het ineens. Meester Land, mijn meester van de basisschool. Hij kwam bij mij zitten en we hebben een kwartiertje leuk zitten praten en veel herinneringen kwamen weer boven. Ongelooflijk, wat een geheugen heeft die man. Erg leuk zo’n onverwachte ontmoeting. Na een gezellige lunch belde de taxi dat hij er aan kwam om mij weer naar huis te brengen. Ik gaf Bobbie weer het commando zoek balie om af te rekenen en daarna zoek de uitgang. Eenmaal buiten duurde het niet lang voor de taxi kwam en ik gaf Bobbie het commando zoek de taxi en hij zette mij keurig voor de ingang van de bus. Thuisgekomen ben ik meteen doorgelopen om Bobbie uit te laten. Ik voelde mij fantastisch en Bobbie had het zo goed gedaan dat ik besloot om ons uitlaatrondje drie keer te lopen om hem lekker te laten rennen. Hij was helemaal uitgelaten. Daarna ben ik op de bank geploft om even bij te komen al viel dat niet mee want ik stuiterde nog zo ongeveer van de adrenaline. Wat geeft dat een energie.  Maar ik heb het mooi wel gedaan. Samen met Bobbie want zonder die kanjer is dit allemaal niet mogelijk.

en dan is het nu de day after. Ik word wakker en voel het meteen. De energie die ik er gisteren van kreeg is nu volledig weg. Ik ben ontzettend moe, mijn hoofd zit vol watten en ik besef dat ik het vandaag even iets rustiger aan moet doen. Maar ach, dat hoort er bij en dat weet ik ook eigenlijk wel van te voren. Nu ik dit verhaal aan het opschrijven ben krijg ik weer een grote glimlach op mijn gezicht. Vandaag maar gewoon toegeven aan die vermoeidheid en proberen het gevoel van gisteren nog even vast te houden. Bobbie is ook moe. Gisteren had hij net als ik ook last van de adrenaline want hij wilde alleen maar spelen. Nu ligt hij opgerold als een bolletje wol op zijn kussen te slapen. Wat ben ik trots op hem.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *