Winter

      Geen reacties op Winter

Winter.

Het is winter in Nederland. Dat zal ongetwijfeld niemand zijn ontgaan.  Een prachtig winterwonderland met een behoorlijke sneeuwlaag in de Achterhoek. Leuk? Zeker! Maar het brengt ook nieuwe uitdagingen met zich mee en tegelijkertijd oefenpuntjes voor mij.

vanmorgen bedacht ik dat ik nu zelf moet gaan sneeuwruimen! Dat liet ik voorheen altijd graag aan een ander over, maar ja, Bobbie hoef ik het niet te vragen. Maar ik kan dat. Warm aangekleed ga ik met de bezem in de aanslag naar buiten. Ik heb nog maar net twee keer de bezem over de stoep gehaald of ik krijg al hulp uit de buurt aangeboden. En dat is een leer en oefenmomentje voor mij. Ik wil niets liever dan onafhankelijk zijn. Dus als iemand mij wil helpen heb ik zeer sterk de neiging om te zeggen dat ik het zelf wel kan. Dat was ook mijn eerste reactie. Maar zij had een sneeuwschep en ik niet dus ik accepteer de hulp. Natuurlijk moet ik dat doen, want hoe fijn is het dat mensen spontaan hun hulp aanbieden? Het gebeurd vaak genoeg in verschillende situaties waarbij ik me afvraag waarom niemand mij komt helpen. Waarschijnlijk omdat ik altijd roep dat ik het zelf wel kan. Ja, veel wel, maar niet alles. Sneeuwruimen kan ik zeker zelf. Maar hoe fijn is het als iemand dat spontaan wil doen, en dit nog eens tien keer sneller kan dan ik zelf. Scheelt mij een berg energie die ik, zoals later blijkt bikkelhard nodig heb voor andere  dingen.

Samen met Bobbie waag ik mij naar buiten, want ja, hij zal toch echt uitgelaten moeten worden. Bobbie loopt keurig in zijn tuig en probeert zelfs zo goed en zo kwaad als dat gaat de stoepen aan te geven. Dat is op zich al een uitdaging. Zeker bij een weg waar de sneeuwschuivers zijn geweest. Daar liggen bergen sneeuw in de goot. Maar hij doet het geweldig. Heel zelfverzekerd. Hij loopt zo hard dat ik hem een beetje moet inhouden want anders ben ik toch wel bang om onderuit te gaan. En dan komt de volgende uitdaging. In de zandweg aangekomen laat ik Bobbie los en klap mijn taststok uit. Tja en dan zit ik in een berg sneeuw te maaien. Rollen met de stok is geen optie. Dan maar een beetje van links naar rechts zwaaien en hopen dat ik een beetje op het rechte pad blijf. Het verschil tussen zandweg en berm is niet meer te voelen. Het is echt survival voor gevorderden, maar tegelijkertijd voelt het ook heerlijk om in de sneeuw te lopen. Een enorm gevoel van vrijheid. Een beetje op de gok roep ik Bobbie aan het eind van de ronde weer bij mij en doe het tuig weer om. Zonder problemen komen we thuis. euforie ja dat zeker. Maar eenmaal op de bank met een kop thee merk ik dat het mij bakken met energie heeft gekost. dat is dan weer de keerzijde en tevens een leermoment. Niet gaan balen dat de energie op is, maar genieten van wat ik wel heb gedaan. En gewoon even lekker doen waar ik wel energie voor heb, schrijven bijvoorbeeld. De batterij weer opladen voor de volgende uitlaatronde in de middag. Klinkt verstandig hé? Eerlijk is eerlijk, dat is mij gisteren ingefluisterd door mijn maatschappelijk werkster. 😉

Ik ben zo ontzettend supertrots op mijn witte, wollige vriendje. Wat een kanjer hoe hij in alle weersomstandigheden zijn werk zo netjes blijft doen. Wat zou ik zonder hem moeten?  Hij is mijn vrijheid, mijn steun en toeverlaat. Mijn grappige, eigenwijze dondersteen.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *