Een dag uit het leven van een geleidehond

Een dag uit het leven van een geleidehond.

Er staat iets te gebeuren, ik merk het aan mijn vrouwtje. Ze is vroeg uit bed en heeft meteen haast. Snel eten en wandelen terwijl het nog niets eens helemaal licht is. Als we thuis zijn van de wandeling weet ik het zeker. Vrouwtje trekt haar schoenen aan, dat betekend dat we iets gaan ondernemen. Ik hou haar goed in de gaten want stel je voor dat ik niet mee mag! Dan gaat haar telefoon en als ik hoor dat ze zegt oké, tot zo. sta ik op. Dat is een teken dat de taxi er aan komt. Ik krijg mijn tuig om en de riem aan. En daar is de taxi. Het is geen lange rit. Als we uitstappen zie ik dat we bij het ziekenhuis zijn. Enthousiast zoek ik de ingang voor het vrouwtje. En ik weet precies waar ze heen wil. Af en toe doe ik net of ik het even niet weet, maar dan stuurt vrouwtje mij weer de goede kant op. In de goede wachtkamer aangekomen blijf ik keurig liggen bij de stoel van mijn vrouwtje. Ik heb besloten om mij vandaag van mijn beste kant te laten zien. Er komen veel mensen langs en ik hou alles in de gaten, maar blijf keurig liggen. Ik krijg veel complimentjes van mijn vrouwtje en ook andere mensen in de wachtkamer vinden mij een geweldige hond! Als we aan de beurt zijn breng ik vrouwtje naar de goede spreekkamer en ga dan weer liggen wachten. Als ze klaar is breng ik haar weer zonder problemen richting de uitgang waar de taxichauffeur ons al tegemoet komt. Hij waarschuwt mijn vrouwtje voor de deur en voor een paal, maar hé, daar ben ik voor en ik let heus wel goed op hoor! Thuisgekomen ga ik even  op mijn kussen liggen uitrusten. Veel vroeger dan anders gaan we weer wandelen en vrouwtje is druk bezig met haar sporttas. Wat gaan we nu weer doen? Ik blijf allert. Dan gaat weer haar telefoon en weer het seintje “tot zo”. Tuig om, riem aan en ja, daar is weer een taxi. Dit keer is het wel een lange rit. Na ruim een uur ben ik blij dat ik de taxi uit mag en zie ik dat we bij Visio in Nijmegen zijn. Ik breng mijn vrouwtje eerst keurig naar de ingang en vervolgens naar de aanmeldbalie. Van daaruit naar de wachtkamer waar ik een lege zitplaats zoek. Na eventjes wachten hoor ik iemand aankomen die ik ken, en ja hoor, we mogen mee. Ik zoek de goede weg   naar de kamer waar we moeten zijn  en wijs de stoel aan. Als het vrouwtje zit en ik rustig ben gaan liggen krijg ik een lekkere snack. Daarna ga ik even slapen. Na een uurtje vind ik het wel mooi geweest en ga even op onderzoek uit, maar ik moet toch echt nog even wachten. Eindelijk is ze klaar en breng ik haar weer naar de wachtkamer waar de taxichauffeur al zit te wachten. Ik nestel mij netjes aan de voeten van mijn vrouwtje in de taxi en ga slapen, maar als de taxi even stopt schiet ik overeind. Moeten we eruit? O nee, er komen mensen bij in. Even kijk ik nieuwsgierig naar ze, maar als de taxi weer rijt ga ik rustig liggen. Dan merk ik aan het vrouwtje dat we bijna op onze volgende bestemming zijn en ik merk ook dat we een bekende weg rijden. Maar wacht eens, dit is niet de weg naar huis. Als we uitstappen ben ik even in de war. Waar zijn we nu?. Ik moet een deur zoeken en we gaan ergens naar binnen. Ergens waar het heel lekker ruikt. Aha, vrouwtje gaat patat halen. Terwijl we netjes staan te wachten gaat de deur open en zie ik plotseling collegageleidehond Abe. Wat doet die nu hier? Beide vrouwtjes praten even met elkaar en dan gaat Abe weer weg. Ik snap er niets van. Als de patat klaar is krijgt vrouwtje een tas en wordt de deur voor mij opengehouden. Ik moet van haar naar rechts, en staan een plantenbak en een reclamebord in de weg maar daar ga ik netjes omheen. Ik moet weer rechts van haar maar ik ga toch even rechtdoor, want ik weet even niet wat ze wil. Na een klein stukje staan we stil en zegt ze dat ik moet omdraaien. En dan weet ik het. We zijn vlak bij de showdown. Enthousiast wijs ik de goede weg en breng haar naar de ingang. En daar is Abe ook weer. En terwijl vrouwtje haar patat opeet komen ook collega’s Sara en Ailin binnen. En dan krijg ik ook eindelijk mijn brokken en als vrouwtje zich heeft omgekleed ga ik met haar mee naar de zaal waar ze gaat trainen. Gelukkig mag ik altijd bij haar blijven want met al die andere honden vind ik het best spannend.. Na de training gaan we weer met de taxi op pad en dit keer gelukkig naar huis. Nog even wandelen en dan plof ik thuis op mijn kussen. Ik heb zo hard gewerkt vandaag en ben er nu wel even helemaal klaar mee, en ik geloof dat mijn vrouwtje ook moe is, maar ze is wel heel lief tegen mij dus ik denk dat ze trots op mij is.

Over Joke Peppelman

Trotse moeder van 2 zoons, geleidehond Amy 2011-2016 en Bobbie 2017. Oprichtster van www.levenmetrp.nl en de facebookgroepen leven met rp en leven met rp lifeblog. Fanatiek showdownster en vrijwilliger van de oogvereniging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *